از آنجا که بعضی از دوستان و علاقه مندان با جستجوی نام "عمان سامانی" به این وبلاگ مراجعه می کنند، از این به بعد اشعار این شاعر دلسوخته را هم روی وبلاگ قرار می دهم.

تا چه قبول افتد و که در نظر آید...

*****************************

اول آدم ســازمســتی ساز کرد

بیخودی در بزم خلد آغاز کرد

برق عصیان صفوتش راخانه سوخت

شــمــع ســوزان شـد پرپروانه سوخت

نوح تـــا گردید با مستی قرین

شد به غرقاب بلا کشتی نشین

مــســت شـد ایـوب از آن جام بلا

گشت از آن بر رنج کرمان مبتلا

بـیـم آن بـد کز بلــیات و علل

ره کند در خانه صبرش خلل

در خلیل آن شعله تا شد شعله زن

کرد انــدر آتـــش ســوزان وطــن

زد چو یونس از سر مستی قدم

ماهی اندر دم کشـید اورا به دم

تا فـلک میرفت اورا از زمین

ذکر:انـی کـنــت مـن الظالمین

یوسف از مستی چو دل آگه شدش

جا زدامـان پـدر در چـه شـــــدش

تا سر یعقوب از آن پـر شـور شد

از غم یوسف دو چشمش کور شد

مست از آن جام بلا شد تا کلیم

سـالـها در تیه محـنت شـد مقیم

عیسی از مستی قدم بردار شد

لاجرم سر منزلـش بر دار شد

احــمـد از آن باده تاشد سرگران

کرد بر وی رو بلا از هر کران

شور آن صهبا در آن قدسی دهن

گــشــت سـنگی عاقبت دندانشکن

مرتضی زآن باده تا گردید مست

لاجـــرم در آســـتیـن بنمود دست

پشگان را دستخوش شد زنده پیل

شـیر غران گشت موران را ذلیل

مجتبی زآن باده تا سر مست گشت

شد دلش خون و فرو آمد به طـشت

« یا مجیب المضطر»

دارم امید عاطفتی از جناب دوست

کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

دانم که بگذرد ز سر جرم من که او

گرچه پری وشست ولیکن فرشته خوست

چندان گریستیم که هرکس که برگذشت

در اشک ما چو دید روان گفت کاین چه جوست

هیچست آن دهان که نیابیم ازو نشان

مویست آن میان و ندانم که آن چه موست

دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت

از دیده ام که دم به دمش کار شست و شوست

بی گفت و گوی زلف تو دل را همی کشد

با زلف دلکش تو کرا روی گفت و گوست

عمریست تا ز زلف تو بویی شنیده ام

زان بوی در مشام دل من هنوز بوست

حافظ بدست حال پریشان تو ولی

بر بوی زلف یار پریشانیت نکوست

باز کن دیده خود را ای دل!

بنگر

در زمانی که زمین را ز دو سو

بر جگر٬

تیر تاتار جهانخوار فرود آمده است

وطنم -قامت بالنده عشق-

سر به داری است که از دار فرود آمده است.

چه اسفندها...آه

چه اسفندها دود کردیم

برای تو ای روز اردیبهشتی

که گفتند این روزها می رسی

از همین راه...

یک نفس با دوست بودن همنفس
آرزوی عاشقان این است و بس
واحه های دور دست دل کجاست
تا بیا سا ییم در خود یک نفس ؟
واحه های گم که آنجا کس نیافت
رد پایی از نگاه هیچ کس
خسته ام از دست دل های چنین
پیش پا افتاده تر از خار و خس
ارتفاع بال ها : سطح هوا
فرصت پروازها : سقف قفس
خسته از دل خسته از این دست دل ,
ای خوشا دل های دور از دسترس

میگریزم چون باد

کجایید ای شهیدان خدایی؟

بلا جویان دشت کربلایی

کجایید ای سبکروحان عاشق؟

پرنده تر ز مرغان هوایی

کجایید ای ز جان و جان رهیده؟

کس مر عقل را گوید کجایی؟

کجایید ای در زندان شکسته

بداده وامداران را رهایی

کجایید ای در مخزن گشاده

کجایید ای نوای بی نوایی

در آن بحرید که عالم کف اوست

زمانی پیش دارید آشنایی

کف دریاست صورتهای عالم

ز کف بگذر اگر اهل صفایی

برآ ای شمس تبریزی ز مشرق

که اصل اصل اصل هر ضیایی

ای قوم درین عزا بگریید
بر کشته‌ی کربلا بگریید
با این دل مرده خنده تا چند
امروز درین عزا بگریید
فرزند رسول را بکشتند
از بهر خدای را بگریید
از خون جگر سرشک سازید
بهر دل مصطفی بگریید
وز معدن دل به اشک چون در
بر گوهر مرتضی بگریید
با نعمت عافیت به صد چشم
بر اهل چنین بلا بگریید
دلخسته‌ی ماتم حسینید
ای خسته دلان، هلا! بگریید
در ماتم او خمش مباشید
یا نعره زنید یا بگریید
تا روح که متصل به جسم است
از تن نشود جدا بگریید
در گریه سخن نکو نیاید
من میگویم شما بگریید
بر دنیی کم بقا بخندید
بر عالم پر عنا بگریید
بسیار درو نمی‌توان بود
بر اندکی بقا بگریید
بر جور و جفای آن جماعت
یک دم ز سر صفا بگریید
اشک از پی چیست تا بریزید
چشم از پی چیست تا بگریید
در گریه به صد زبان بنالید
در پرده به صد نوا بگریید
تا شسته شود کدورت از دل
یک دم ز سر صفا بگریید
نسیان گنه صواب نبود
کردید بسی خطا بگریید
وز بهر نزول غیث رحمت
چون ابر گه دعا بگریید

بسم رب الحسین

باز این چه شورش است که در خلق عالم است		باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین		بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است
این صبح تیره باز دمید از کجا کزو		کار جهان و خلق جهان جمله در هم است
گویا طلوع می‌کند از مغرب آفتاب		کاشوب در تمامی ذرات عالم است
گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست		این رستخیز عام که نامش محرم است
در بارگاه قدس که جای ملال نیست		سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است
جن و ملک بر آدمیان نوحه می‌کنند		گویا عزای اشرف اولاد آدم است
خورشید آسمان و زمین نور مشرقین		پرورده‌ی کنار رسول خدا حسین

کشتی شکست خورده‌ی طوفان کربلا		در خاک و خون طپیده میدان کربلا
گر چشم روزگار به رو زار می‌گریست		خون می‌گذشت از سر ایوان کربلا
نگرفت دست دهر گلابی به غیر اشک		زآن گل که شد شکفته به بستان کربلا
از آب هم مضایقه کردند کوفیان		خوش داشتند حرمت مهمان کربلا
بودند دیو و دد همه سیراب و می‌مکند		خاتم ز قحط آب سلیمان کربلا
زان تشنگان هنوز به عیوق می‌رسد		فریاد العطش ز بیابان کربلا
آه از دمی که لشگر اعدا نکرد شرم		کردند رو به خیمه‌ی سلطان کربلا
آن دم فلک بر آتش غیرت سپند شد		کز خوف خصم در حرم افغان بلند شد

کاش آن زمان سرادق گردون نگون شدی		وین خرگه بلند ستون بی‌ستون شدی
کاش آن زمان درآمدی از کوه تا به کوه		سیل سیه که روی زمین قیرگون شدی
کاش آن زمان ز آه جهان سوز اهل بیت		یک شعله‌ی برق خرمن گردون دون شدی
کاش آن زمان که این حرکت کرد آسمان		سیماب‌وار گوی زمین بی‌سکون شدی

بر حربگاه چون ره آن کاروان فتاد		شور و نشور واهمه را در گمان فتاد
هم بانگ نوحه غلغله در شش جهت فکند		هم گریه بر ملایک هفت آسمان فتاد
هرجا که بود آهوئی از دشت پا کشید		هرجا که بود طایری از آشیان فتاد

یا بضعةالرسول ز ابن زیاد داد   کو خاک اهل بیت رسالت به باد داد   خاموش محتشم که دل سنگ آب شد   بنیاد صبر و خانه‌ی طاقت خراب شد خاموش محتشم که ازین حرف سوزناک   مرغ هوا و ماهی دریا کباب شد خاموش محتشم که ازین شعر خونچکان   در دیده‌ی اشگ مستمعان خون ناب شد خاموش محتشم که ازین نظم گریه‌خیز   روی زمین به اشگ جگرگون کباب شد خاموش محتشم که فلک بس که خون گریست   دریا هزار مرتبه گلگون حباب شد خاموش محتشم که بسوز تو آفتاب   از آه سرد ماتمیان ماهتاب شد خاموش محتشم که ز ذکر غم حسین   جبریل را ز روی پیامبر حجاب شد تا چرخ سفله بود خطائی چنین نکرد   بر هیچ آفریده جفائی چنین نکرد