با علی گفت آن یکی در رهگذار
از چه باشد جامه ی تو وصله دار

ای امیر تیــزرای ٍ تیــزهوش
جامه ای چون جامه شاهان بپوش

کس ندیده، ای جهانی را پناه
جامه ی صدوصله بر اندام شاه

گفت:صاحب جامه را بین؛جامه چیست؟
دیــد بایــد در درون جــامــه کیـسـت

ظاهر زیبا نمی آید به کار
حرفی از معنی اگر داری بیار

مرد سیرت را، به صورت کار نیست
جامه گر صد وصله باشد عار نیست

کار ما در راه حق کوشیدن است
جامه زهد و ورع پوشیدن است

زهد باشد، جامه پرهیزکار
کار دنیا را به دنیا واگذار

هرم جاری همت یارانم
موم مرداب خواب را آب می کند
و گرد قلعه بیداران
با تارهای صوتی حنجره عشق
حصار سبز صدا را می کشد!
دست شهادت یاران شب زنده دار
این امتداد سرخ سلسله سربداران: پاسداران...

***

در شمع خانه چشمانشان هماره
شوق لقاءالله می سوزد
و بر لوح بلیغ قامتشان
تا مطلع الفجر انفجار خون و حماسه
ده فرمان جهاد نازل می شود
و هفت شهر عشق
بر گام های عاشقشان بوسه می زند.
هرم جاری همت یارانم
با پنجه فلق
بر چشم غول شب
خاکستر ستاره می پاشد
و در شامگاه رزم
از برق ذوالفقار آخته ایمانشان
خفاشهای شوم شبیخون
کفتارهای زشت تکاثر
تا دورتر دیارهای هزیمت
                        تبعید می شوند.

یاران شب زنده دار
این عاشقان سینه چاک خاک عطشناک کربلا
-دلدادگان ذکر و مناجات نیمه شب-
شبانه بر دشت گلگون قامتشان
دهان زخم شقایق می خندد
و بندبند رگ غیرتشان جاودانه
کتاب سرخ شهادت را شیرازه می بندد

***

وقتی که اشتران نفاق
کف بر لب
بر خاک کینه دیرینه پای می کوبند
و برگ برگ قرآن
            پریشان می شود
در گردباد نیزه های تجاهل
یاران شب زنده دار
-نهر روان عاشقان وفادار-
                        روانه می گردند
با عزم جزم مقاتله با قوم نهروان
دست نفاق کمین کرده در گردنه های تاریخ
حتی اگر
            با کتفهایشان
راز جانگداز خنجر را در میان نهد
اینان، امانت ایمان را
از پشت همت والای خویش
            پایین نمی نهند
و قامت استقامت را
تا قیامت موعود
با پولک سربی گلوله
                        آذین می بندند

***

ای آشفته دستاران جذبه ایثار
حرامیان در احتضار شکست
با دهان تفنگ با شما وصیت می کنند
و آیه های متواتر جهاد
با رگبار مسلسلهای متکی بر عشق شما
تفسیر می شود.
ای همزادان سپیده و فجر!
پایان انتظار
از راه می رسد
وقتی شقیقه شب را
آماج سرب ستاره می کنید
و قطره قطره خون حنجره حق سرایتان می چکد
در پای پنجره صبح صادق وارستگی
وقتی شهاب وار
                        -ای لقمه های خاردار!-
گلوی ظلمت را
            پاره پاره می کنید!
ای گلگون تباران! یاران!
            عاشورا مردان!
                        علی واران!
                                    پاسداران!
                                                آنک
بر بازوان ستبر بوسیدنی شما
نقش لبان خداخوان روح پرتلاطم الله
            تعویذ جاودانه عشق است.
بر کفر، کفر هزار چهره بتازید
            که اینک زمان
                        زمانه عشق است...

اگر فضل خدای ما٬ به جنبش جا دهد ما را
به عشق او دهیم از جان و دل، فردوس اعلی را

به آب چشم و رنگ زرد و داغ بندگی بر دل
که در کار است ما را، نیست حاجت حق تعالی را

بود تاویل این مصراع حافظ آنچه من گفتم
«به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را»¹

نباشد لطف او با ما، چه سود از زهد و از تقوا
چو باشد لطف او با ما، چه حاصل زهد و تقوا را

ولی ما را بباید طاعت و تقوا و اخلاصی
ادب باید رعایت کرد امر حق تعالی را

بلی ما را نباشد کار با رد و قبول او
که او بهتر شناسد خبث و طیب و طینت ما را

بترس از آنچه در اول مقدر شد برای تو
به اهل معرفت بگذار بس حل معما را

بیا خاموش شو ای فیض از این اسرار و دم درکش
«که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را»²

پی نوشت:
1- ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنیست / به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را (حافظ)
2- حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو/ که کس نگشود ونگشاید به حکمت این معما را (حافظ)