در این زمانه که شرط حیات، "نیرنگ" است

دلم برای رفیقان بی ریا،

                               تنگ است...

پی نویس:

از همه دوستانی که درخواست لینک موسیقی وبلاگ را داشتند و نتوانستم پاسخ دهم، عذرخواهم. موسیقی وبلاگ را اگر پسندیدید از اینجا می توانید دانلود کنید.

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

جاده و اسب مهیاست، بیا تا برویم

کربلا منتظر ماست، بیا تا برویم

ایستاده است به تفسیر قیامت زینب

آن سوی واقعه پیداست، بیا تا برویم

خاک در خون خدا می شکفد، می بالد

آسمان غرق تماشاست، بیا تا برویم

تیغ در معرکه می افتد و برمی خیزد

رقص شمشیر چه زیباست، بیا تا برویم

از سراشیبی تردید اگر برگردیم

عرش زیر قدم ماست، بیا تا برویم

دست عباس به خونخواهی آب آمده است

آتش معرکه برپاست بیا تا برویم

زره از موج بپوشیم و ردا از طوفان

راه ما از دل دریاست، بیا تا برویم

کاش، ای کاش! که دنیای عطش می فهمید:

آب، مهریه ی زهراست، بیا تا برویم

چیزی از راه نماندست، چرا برگردیم؟!

آخر راه همین جاست، بیا تا برویم

فرصتی باشد اگر باز در این آمد و رفت

تا همین امشب و فرداست، بیا تا برویم

می گویم:

- محرمی محتشم بخوان عزیز، گرچه برای هزارمین بار...

- دلم هوای کودکیم را کرده. همیشه می ترسیدم در دسته های عزاداریت میان سیاه پوشانت گم شوم! دلم هوای کودکیم کرده...

گفته اند:

حسین به جای خود بازگشت و تشنگی بر او سخت شده بود. مردم گرد عباس را بگرفتند و او را از حسین جدا کردند.

عباس به طلب آب رفت: بر او حمله کردند. او هم بر آنها تاخت و می گفت:

از مرگ نمی ترسم آنگاه که بانگ زند.

چنان می جنگم که میان جنگاوران پوشیده شوم از خاک.

جانم فدای آن جان برگزیده ی پاک.

عباسم من

که با مشک می آیم

و از گزند و زخم خصم باکی ندارم.

آنها را پراکنده ساخت. زید بن رقاد جهنی پشت خرمابنی کمین کرد. حکیم بن طفیل سنبسی یاور او گشت و شمشیر به دست راست عباس زد. عباس تیغ به دست چپ گرفت و حمله کرد و رجز می خواند:

اگر دست راستم را بریدید،

قسم به خدا

از دینم دفاع می کنم هنوز،

و از امامم

که فرزند پیامبر پاک امین است.

و کارزار کرد تا ضعف بر او مستولی گشت و زخم های سنگین وی را رسید و از حرکت فروماند.

زید بن رقاد از پشت درخت خرما بر دست چپ او زد. عباس گفت:

ای نفس!

نترس از کافران

و به رحمت خدای جبار دل خوش بدار

و تو را به همراهی پیامبر مژده باد.

خدایا! اینان بریدند دست چپم را

آنها را به گرمای آتشت بسوزان.

مردی بر او حمله کرد و به گرزی آهنین بر فرق سر او کوفت که سر او بشکافت و از اسب بگردید و فریاد زد: «یا اباعبدالله! علیک منی السلام»

چون حسین او را بر کنار فرات برزمین افتاده دید، بگریست.

گفت:«اکنون پشت من شکست و چاره ام کم شد.»

قبر او نزدیک شریعه است: همان جای که کشته شد.  خون عباس در قبیله ی بنی حنیفه است و آن گاه که کشته شد  سی و چهار سال داشت.

هرگاه دشمن بر اصحاب حسین احاطه می کرد، عباس می تاخت و آنان را می رهانید.

وقتی عباس رفت و کشته شد، لشکری باقی نمانده بود...

کتاب آه (بازخوانی مقتل حسین بن علی علیهاالسلام) - ویرایش یاسین حجازی

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

ز خویش دست کشیدم، مخوان به غیر مرا

ز کعــبه دل ببـــریدم، مبــــر به دیـــر مرا

چنان گسسته ام از خلق، رشته ی امّید

که نیست چشـم تمنا به خویش و غیر مرا

ز حب و بغض کسی، شاد و دل غمین نشوم

همین صفات کنـــد، عاقبت به خیر مرا

دلــم ز سیر و تماشا گرفته تر گردد

هزاربار سکون به بود، ز سیر مرا

برای من که به یک عمر بارها مردم

چــه لازم است دگر قصه «عزیر» مرا¹

امیــد عبد به مولای خود بود، "رنجی"!

چنان که چشم امید است بر «شبیر» مرا²

پی نوشت:

1- قرآن کریم در سوره بقره، به داستان کسی اشاره می کند که بر قریه ای گذشت که ویرانه بود. در دلش گفت چگونه خداوند اهل این قریه را پس از مرگشان زنده می کند؟
آنگاه خداوند او را به مدت صد سال میراند، سپس زنده کرد تا حقیقت امر و چگونگی رستاخیز بر او آشکار شود.
اغلب مفسرین، این شخص را "عزیر" دانسته اند که یکی از بزرگان بنی اسرئیل بود.

2- "شبیر" اسمی عبری است و گفته اند که ریشه ی نام "حسین" در عربی است.

می گویم:

- وقتی می گفتی "مرد که گریه نمی کند" دلم را سنگ دیده بودی یا شانه هایم را صخره؟ مگر من از کجا آمده بودم؟ خودت چه می کردی با این همه بغض؟ مگر خودت مرد نبودی؟!

- چشم هایم -این روزها- دنبال بهانه اند...
  هوا که ابری می شود،
                       فیلشان یاد هندوستان می کند.

- دور گردن بعضی "حرف هایم" طنابی پیچیده اند. "عقل" یک سر طناب را می کشد که «بگو!» و "دل" سر دیگر را که «نه، گفتنی نیست!»
این است که همیشه آن وسط، در گلو، گیر می کنند. بغض گلوگیر که می گویند یعنی همین "حرف"ی که "درد" می شود. نه بالا می آید که رها شود و نه برمی گردد که فروکش کند. آنقدر می ماند تا عقل و دل هردو خسته شوند و از پا بیفتند. آن وقت، تنها چشم می ماند و داستان هایِ بارانی ِ نگفته اش...

گفته اند:

صد بار لب گشودم و بیرون نریختم
خون ها که موج می زند از سینه تا لبم

عرفی شیرازی

و گفته اند:

بعد از نماز گفتم:«حاج آقا! این شب عملیاتی فقط شما برای من یادگاری ننوشته اید.»
خیلی اصرار کردم. خودکار را گرفت و رفت یک گوشه ای، دور از چشم همه، یک چیزی نوشت و دفترچه را بسته آورد و داد به من. فردا که خبر شهادتش آمد، دفترچه را باز کردم:

«عاشــقان را بگــــذارید بنالنـــــد هــمــــــه
مصلحت نیست که این زمزمه خاموش شود»

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

هرجان که شور عشق در او نیست٬ خسته باد
هر دل که شد تهی ز محبت٬ شکسته باد

ای گل که بی خبر به چمن٬ جلوه می کنی
یادی تو را٬ ز محنت مرغان خسته باد

چنگ دلم ترانه ی عشق تو می زند
چنگی که غیر عشق نوازد گسسته باد

باغی که وعده گاه دو دلداده می شود
بر دامنش همیشه گل و سبزه رسته باد

کس را به خلوت دل من جز تو راه نیست
این در به روی غیر تو پیوسته٬ بسته باد

گفته اند:

 ز دست غیر چه جای شکایت است مرا
که همچو سایه ی خود پایمال خویشتنم

امیری فیروزکوهی

می گویم:

- کاش می شد به هیچ کاری عادت نکرد!

- غرورم...
           دلم برایش تنگ شده!

- آی رفیق دلسوز! مگر زندگی من در این سالها٬ روی هم رفته چند روز رنگ آرامش را به خود دیده است که حالا از من می خواهی آرامش دست و پای شکسته ی امروزم را فدای ثبات نیامده فرداهایم کنم؟

- هرچه داری نوش جانت! بگذار داشته هایت را نداشته باشم! مرا بگذار و بگذر...

- الهی! امیدها و آرمان هایم احلام جوانی نبودند. مرا به عافیت طلبی مکشان!

گفته اند:

 زرد است که لبریز حقایق شده است
تلخ است که با درد موافق شده است
شاعـــر نشــدی وگـــرنه می فهمیـدی
پاییز٬بهاری است که عاشق شده است

میلاد عرفان پور

می گویم:

لبخندها٬ هزارچهره اند. اشک٬ صادقانه ترین پیام است. زبان عشق اشک است نه لبخند! به تجربه یافته ام٬می شود شاد بود و نخندید! می شود غمگین بود و ...!

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

ای بی وفا

راز دل بشنو ... از خموشی من

این سکوت مرا ... ناشنیده مگیر

*

ای آشنا

چشم دل بگشا ... حال من بنگر

سوزوساز دلم را ... ندیده مگیر*

می گویم:

دل دیوانه ی من

                 به غیر از محبت

                                      گناهی ندارد

                                                       خدا داند...*

* این ها، بخشی از تصنیفی است که علیرضا قربانی در قطعه اول آلبوم "رسوای زمانه" می خواند. این روزها خیلی با حال من سازگار است که شرح حالی است بر احوال دقایق دلتنگی ام... زیان دلم که آرام نجوا میکند طوری که خودم هم گاهی صدای این "دلِ خویشتن دار" را نمی شنوم!

گفته اند:

عاشق زمزمه می کند، فریاد نمی کشد.

یک عاشقانه آرام - نادر ابراهیمی

می گویم:

... و گاهی تنها سکوت می کند!

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

دیدی باز هم، ارزان تر از تو پیدا نشد... دل من!

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

اگرچه بر سر کویت غریب افتادم

ز اشک خویش سپاهی که داشتم، دارم

مگر سیاهی چشم تو مرحمت بکند

وگرنه بخت سیاهی که داشتم، دارم

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

همیشه داشته ای شهد و شوکران بر لب

ز نیش و نوش هم این داری و هم آن بر لب

به روی دست برند این فتاده از پا را

اگر دمی ببری نام دیگران بر لب

چه راز داشت وجودت که بعد این همه سال

هنوز مانده سرانگشت قدسیان بر لب

بهار طی شد و ناکام ماندم از گلزار

لبم به جان نرسید و رسید جان بر لب...

گفته اند:

اگه راستشو بخوای ما هممون شکسته ایم...

گلدون شکسته - عیدالرضا رضائی نیا

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

آخیش! بالاخره من هم خاموش شدم و  مدینه تاریک شد. حالا مرد همسایه می تواند بچه ها را به مزار مادرشان ببرد.

علیرضا آرام

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

گذشت عمر و تو گویی خیال و خوابی بود
گذشته حسرت و آینده چون سرابی بود

نبود لایق تفسیر و در خور تعبیر
نه زندگی که پریشان خیال و خوابی بود

براستی که ز دریای بی کران وجود
وجود ناقص ما فی المثل حبابی بود

سری بدست نیامد مرا ز رشته ی عمر
که سر به سر گرهی بود و پیچ و تابی بود

چه رازها که نگفتیم و بارها در دل
نهفته ماند چو گنجی که در خرابی بود

ز عمر طرف نبستیم جز در آن محفل
که همزبان قلمی، همنشین کتابی بود

ز تیرگی چو شبی زندگی گذشت و در آن
فروغ عشق و جوانی چو ماهتابی بود

بشستمی همه با آب دیده دفتر عمر
در آن اگر نه از آئین عشق، بابی بود

ز عمر دوره ی برجسته شباب «نسیم»
درست همچو حبابی، به روی آبی بود

می گویم:

- راست گفت شاعر. بیت ششم را می گویم. در این عمر از جمله خاطراتی که می توانم به شیرینی یاد کنم اوقاتی بود که به اختیار کتابی انتخاب می کردم و می خواندم. افسوس که روزهای خواندن کتاب های تحمیلی برای من بسیار بیش از ساعت های درک لذت کتابخوانی بود. ولی از اینها گذشته من فکر می کنم تنها آنهایی که به نحوی به مطالعه "معتاد" شده اند، معنای «همنشینی کتاب» را می فهمند.

- بیت سوم مرا یاد این بیت معرکه از سایه می اندازد:

ما همچو خسی بر سر دریای وجودیم        دریاست! چه سنجد که بر این موج خسی رفت؟!

- چند سالی است که از روی تقویم ها می فهمم بهار شده است...

گفته اند:

- انسان، دریای کوچکی است ایستاده در ساحل یک قطره ی بزرگ.

براده ها - سید حسن حسینی

- انسان، قفسیست که در آن بلبل خداوند، زندانی است... بین ما و مضمون بهار، رابطه ی تزدیکیست. عمده این است که آدم رگ خواب بیداریش را تشخیص بدهد.

یک لیوان شطح داغ - احمد عزیزی

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

ای روزهای طی شده در بی قراری ام
ای کوچه های گمشده ی نی سواری ام

پیدا کنید آن من ِ از من گریز را
این روزها ز دست خدا هم، فراری ام

نامش چه بود؟ از که بپرسم؟ کجاست او؟
آیینه وار مردِ تماشاکناری ام

زیباترین نشانه که از او به جاست چیست؟
پیغام می رسد که «عزیزان بهاری ام»

اردیبهشت های فراوان گذشته اند
پایان ندارد این همه چشم انتظاری ام

تابیده است ماه، چه شب ها به خاطرم
امشب دوباره کاش بیاید به یاری ام

می گویم:
- "اردیبهشت های فراوان گذشته اند" مجموعه ی غزل های سید ضیاء الدین شفیعی است که انتشارات هزاره ققنوس به چاپ رسانده. شفیعی کتابهایی در قالب مجموعه نثر ادبی و شعر نوجوان و آزاد هم دارد. +

- نمی دانی چه عذابی می کشم وقتی این روزها آدم هایی دوروبرم را گرفته اند که اوقات فراغتشان را با "سیاست" پر می کنند.

- این هم از خودخواهی مفرط بعضی هاست که هرزمان احساس می کنند تو خودت هستی و شبیه آنان نمی شوی، خودخواهت می نامند!

- و زمانی شده است... +

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

هرچه بردم بار و صاحب گشت بر پشتم سوار
قسمتـم از بـردبــاری، جـز تنــی لاغــر نشد

نیست در آخور مرا یک برگ سبز از خشک و تر
جـز ز کـاه کهکشــان هرگز دماغم، تر نشد

داد روبه پاسخش را آنچنان نغز و متین
کز برای نوع خر، پاسخ از آن بهتر نشد

گفت:هرکس داشت صاحب،قسمتی جز این نداشت
گـــر نمی بایــــد ســواری داد، بایــــد خـــر نشـــد

^{می گویم:}

1- مرحوم جلال بقائی در 1288شمسی در نائین متولد شد و در 1376 در گذشت. مجموعه اشعارش در کتابی به نام "پرتو اندیشه" جمع آوری شده است.

2- کهکشان آنچنانکه از ظاهر کلمه نیز برمی آید به معنای معبری است که بار کاه را بر آن کشیده اند و مقداری از آن نیز بر زمین مانده است. اینکه از چه زمانی این کلمه به معنای مرسوم امروز یعنی سامانه های بزرگ فضایی متشکل از ستارگان، اطلاق می شود را نمی دانم.
می دانی در فرهنگ نه چندان دور ما به کهکشان چه می گفتند؟ این چند جمله را از کویر شریعتی بخوان:
« آن شب نيز من خود را بر روي بام خانه گذاشته بودم و به نظاره آسمان رفته بودم. گرم تماشا و غرق دز درياي سبز معلقي كه برآن مرغان الماس پر, ستارگان زيبا و خاموش, تك تك از غيب سر مي زنند. آن شب نيز ماه با تلالو پر شكوهش از راه رسيد و گل هاي الماس شكفتند و قنديل زيباي پروين سر زد و آن جاده ي روشن و خيال انگيزي كه گويي, يك راست به ابديت مي پيوندد: "شاهراه علي"..."راه مكه"... كه بعد ها دبيرانم خنديدند كه : نه جانم, "كهكشان" و حال مي فهمم كه چه اسم زشتي؛ كهكشان. يعني از آنجا كاه مي كشيده اند و اين ها هم كاه هايي است كه بر راه ريخته است.
شگفتا كه نگاه هاي لوكس مردم آسفالت نشين شهر, آن را كهكشان مي بينند و دهاتي هاي كاه كش كوير, شاهراه علي, راه كعبه. راهي كه علي از آن به كعبه مي رود. كلمات را كنار زنيد و در زير آن، روحي را كه در اين تلقي و تعبير پنهان است تماشا كنيد .»

3- الهي، هر نقمت و زحمت بر حسن آيد نعمت و رحمت است، و همه تلخي‌ها در كامش شيرين‌تر از عسل است، و هر دشواري براي او آسان است جز اينكه گرفتار احمق شود؛ به عزت و سلطانت در چنگ احمق گرفتارش مكن! (الهی نامه - علامه حسن زاده آملی)

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

می گویم:
در آستانه محرم به این شعر از ملک الشعرای بهار برخوردم. قطعه ای ساده، مخلصانه و بی پیرایه از شاعری نامور در وصف حسین(ع)

پسر فاطمه سرخیل جوانان بهشت است
که بهشــت آیتـــی از تـازه رخ انور اوســت

پدر و مادر و جـــدم به فـــدای پســری
که جهان چاکر جد و پدر و مادر اوست

گشت در بزم ازل فانی فی الله، زآنرو
تا ابد سرخ ز صهبای بقا ساغر اوست

در ره دیــن ز بــرادر بگذشــت و ز پسـر
شاهد واقعه عباس و علی اکبر اوست

گشت دین، تشنه بدو خون حسین آبش داد
این حدیث لب عطشان و دو چشم تر اوست

هرچه در خانه زر و سیم به سـائل بخشیــد
هم در آن حاال که سائل به قفای در اوست

تــابــع زور نشــد، تـن بـه مـذلـــت ننـــهاد
این چنین باید بودن کسی ار چاکر اوست

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

می گویم:

محض خاطر دل ِ پدری که شرمنده شد...

با انبوهی از سوال

در آستانه فرو می ریزم:

وزوز کشنده کلمات

نگاه پرسشگر دیوارها

سکوت هیاهوها

و حقارت

          که در تمامی اشیا

                   پراکنده است

&

چون توده ای یخین

به ساحل خانه پرتاب می شوم

زن

   به چشم هایم می نگرد

کودک

      به دست هایم.

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

آه آه از دل شکسته ی من

چشم های به خون نشسته ی من

بس دویدم به سنگلاخ غمت

خسته شد پای پینه بسته ی من

با خیال تو گرم پروازند

کفتران نگاه خسته ی من

کاش می شد کنار من بودی

ای امید دل شکسته ی من

تا به دام غزل تو را گیرم

ای غزال ز دام رسته ی من

می گویم:
- تمام طول روز را بخند. غم مخور. شب در راه است...
- ...
چه شد که امشب از اینجا گذارگاه تو شد / مگر که آه من خسته ، خضر راه تو شد؟
   بساط چون تو سلیمان و کلبه درویش / نعــوذ بالله ، گویــی ز اشتبــاه تو شد

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

اين راز دلگير كم كم، خون مي شود در گلويم
مي خواهم امشب برايت حرف دلم را بگويم

من سال ها پيش خود را در آسمان جا نهادم
امروز اما خودم را ، در خاك بايد بجويم

باور كنيد آن شبي را كه از شهر فردا سرودم
هم خانه ي سنگ ها بود، آيينه ي آرزويم

يك عمر طوفان حسرت نگذاشت ابري ببارد
اي اشك امشب ترم كن بگذار خود را بشويم

هرچند مي دانم اي عشق، آلوده ام آه... اما
برخيز و يكبار ديگر، بنشان مرا رو به رويم

اي شعر دست از سر من بردار امشب كه ديگر
چيزي ندارم بگويم، چيزي ندارم بگويم

مي گويم:
- پريدن، بال مي خواهد يا حال؟!
- چرا بعضي ها اينقدر "محتاج" درد ِدل كردن پيش هر كس و ناكسي اند؟!
- سفره ي راز را جز نزد گرسنگان باز مكن.
- چيزي ندارم بگويم!

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

همه هست آرزويم كه ببينم از تو رويي
چه زيان تو را كه من هم برسم به آرزويي؟!

به كسي جمال خود را ننموده‏ اي و بينم
همه جا به هر زباني، بود از تو گفت و گويي!

غم و درد و رنج و محنت همه مستعد قتلم
تو بِبُر سر از تنِ من، بِبَر از ميانه، گويي!

به ره تو بس كه نالم، ز غم تو بس كه مويم
شده‏ام ز ناله، نالي، شده‏ام ز مويه، مويي

همه خوشدل اين كه مطرب بزند به تار، چنگي
من از آن خوشم كه چنگي بزنم به تار مويي

چه شود كه راه يابد سوي آب، تشنه كامي؟
چه شود كه كام جويد ز لب تو، كامجويي؟

شود اين كه از ترحّم، دمي اي سحاب رحمت
من خشك لب هم آخر ز تو تَر كنم گلويي؟!

بشكست اگر دل من، به فداي چشم مستت
سر خُمّ مي سلامت، شكند اگر سبويي

همه موسم تفرّج، به چمن روند و صحرا
تو قدم به چشم من نه، بنشين كنار جويي

نه به باغ ره دهندم، كه گلي به كام بويم
نه دماغ اين كه از گل شنوم به كام، بويي

ز چه شيخ پاكدامن، سوي مسجدم بخواند؟!
رخ شيخ و سجده‏گاهي، سر ما و خاك كويي

بنموده تيره روزم، ستم سياه چشمي
بنموده مو سپيدم، صنم سپيدرويي!

نظري به سويِ (رضوانيِ) دردمند مسكين
كه به جز درت، اميدش نبود به هيچ سويي‏

می گویم:
- این شب ها از پی هم می گذرد. نیازی در دل جوانه نمی زند تا یار به نازی پاسخش گوید. دردی مهمان دل نمی شود تا طبیب عشق دوایی بفرستد. دشنه زخمی جامه ی روح را نمی درد تا دست مهربان دوست وصله اش کند. این شب ها که می گذرد واهمه دارم از اینکه شکسته نشوم! از اینکه این نیز بگذرد و جراحتی برندارم. می ترسم از تکرار... از کور شدن چراغ امید، امید پایان روزهای مکرر، امید رسیدن روزهای نو.
دست در دامن صاحب کرمی باید زد...

- سخن در احتیاج ما و استغنای معشوقست(حافظ)

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

به من مگو که خدا را ندیده ام هرگز
اگر خداطلبی
خدا در اشک یتیمان رفته از یادست
خدا در آه غریبان خانه بر بادست
اگر خدا خواهی
درون بغض زنان غریب جای خداست
دل شکسته ی هر بینوا سرای خداست
نگاه کن به هزاران ستاره در دل شب
به آسمان بنگر
به آسمان که پر از گوهرست دامانش
به کهکشان که ندانی کجاست پایانش
رونده ایست خدانام در خم این راه
ببین به دیده ی دل
به فرق ثابت و سیاره جای پای خداست
به من مگو خدا را ندیده ام هرگز
دو دیده را بگشا
ببین چراغ طلا را که صبح از پس کوه
طلای نور به دریا و رود می پاشد
بدان پرنده ی رنگین نگر که در دل باغ
به برگ برگ درختان سرود می پاشد
سرود او همه گلنغمه یی برای خداست
در آشیانه ی شب
در آستانه ی صبح
در آن دمی که ز پستان شیر مست فلق
به کام دره و دریا و کوه و بیشه و باغ
دو دست غیبی شیر سپیده می ریزد
به وقت نیمشبان در سکوت رویا رنگ
که جز صدای نسیم و نوای مرغ سحر
ز هیچ حنجره یی نغمه بر نمی خیزد
به گوش باطن من هر صدا صدای خداست
به وقت حمله ی بنیاد سوز طوفانها
که سرو های کهن
به دست باد مهیبی به خاک می افتد
در آن دمی که ز بیم غریو رعد به کوه
هزار صخره به خاک هلاک می افتد
به وقت زلزله ها
مگو کجاست خدا
نهیب زلزله حرفی ز خشم های خداست
در آن زمان که فتد لرزه به جان زمین
و لحظه لحظه غریو شبانه می پیچد
به بیشه های عظیم
صدای عربده ی رعد با تو می گوید
که آسمان و زمین
به زیر سم ستوران بادپای خداست
مخواه لب بگشایم که تاب گفتن نیست
سکوت من مشکن
که در سکوت پر از حیرتم قنای خداست
به ناله های شب آمیز مرغ حق سوگند
به روشنایی زیبای هر فلق سوگند
به سرخ فامی خورشید در شفق سوگند
به گریه سحر بندگان پاک قسم
درون مویرگ و موی من هوای خداست

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

از نـالـه عشـاق نـوایـی بــردار

وز دردوغم دوست دوایی بردار

از منزل یار تا تو ای سست قدم

یک گام زیاده نیست؛ پایی بردار

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

پیش از این ها بهار دیگر بود، هیچ سروی زمین نمی افتاد
و تبر این چنین عزیزنبود...و درخت این چنین نمی افتاد!

فصل، فصل شکوه ابراهیم، جنگ،جنگ بت بزرگ و خدا
گرچه نمرود بود و آتش هم، قلب ها از یقین نمی افتاد

باغ هامان نچیده تر بودند، میوه هامان رسیده تر بودند
شاخه ای هم اگر تبر می خورد، میوه دست چین نمی افتاد

پیش از این روزگار دیگر بود، چشم ها سفره نمک بودند
در پی دست دوستی هامان، ما از آستین نمی افتاد

کاش مثل قدیم ها بودیم، همه تکرار یک صدا بودیم
و صدا کوه بود کوهی که، هیچ گاه از طنین نمی افتاد

کاش مثل قدیم ها آری، بعد از این عیدهای تکراری
در دل سیزده بدر هامان، حسرت هفت سین نمی افتاد

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

با علی گفت آن یکی در رهگذار
از چه باشد جامه ی تو وصله دار

ای امیر تیــزرای ٍ تیــزهوش
جامه ای چون جامه شاهان بپوش

کس ندیده، ای جهانی را پناه
جامه ی صدوصله بر اندام شاه

گفت:صاحب جامه را بین؛جامه چیست؟
دیــد بایــد در درون جــامــه کیـسـت

ظاهر زیبا نمی آید به کار
حرفی از معنی اگر داری بیار

مرد سیرت را، به صورت کار نیست
جامه گر صد وصله باشد عار نیست

کار ما در راه حق کوشیدن است
جامه زهد و ورع پوشیدن است

زهد باشد، جامه پرهیزکار
کار دنیا را به دنیا واگذار

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

بسم الله

به آسمان نگاه کرد. نور بی رحم خورشید چشمانش را آزار داد. زمان چقدر دیر می گذشت. از خیمه ها بیرون آمده بود تا صدای تکبیرش را بشنود. چقدر احساس غرور می کرد وقتی سردار لشکر ٍ پدر، الله اکبر می گفت. آن هم سرداری چون او٬ مردی به شجاعت و هیبت پدر. مردی به مهربانی و لطافت پدر.

به راه خیره شد. جز گرد و غبار چیزی ندید. چشمانش سیاهی رفت. سعی کرد برای غلبه بر تشنگی آب دهانش را فرو دهد. این بار گوشهایش را تیز کرد تا باز هم صدای تکبیر را بشنود. منتظر ماند... صدایی نیامد.

***

آخرین دیدار را یک بار دیگر مرور کرد...
در خیمه بودند. او و دیگر کودکان. بی قرار. هراسان. تشنه.
سایه ی مرد بلندبالایی بر درگاه خیمه افتاد. داخل که  شد همه نگاه ها به سمت او متمایل شد. مرد خسته بود و خاکی اما حتی گردوغبار صحرا هم مانع تابیدن ماه چهره اش نبود. بر تمامی کودکان سلام کرد و لبخند زد. مرد لبخند زد ولی چشم های دختر لبخند مرد را ندید. دخترک چشم هایش را دوخت به چشم های مرد. آنجا که غمی بزرگ همچون رودی خروشان موج می زد و چیزی نمانده بود که طغیان کند.

مرد با کودکان بازی کرد. کودکان, خسته انگار با دیدن مرد و لبخند مهربانش تشنگی را فراموش کردند و جانی دوباره یافتند و خنده ی محوی بر لبانشان مهمان شد. چه شادمانی کوتاهی...
 مرد بلند شد. کودکان را بوسید. باید می رفت، دخترک دلش را به دریا زد:

-         عمو جان!

-         جان ٍ عمو! چه می خواهی سکینه جان؟

یک لحظه مردد شد. خجالت کشید. پشیمان شد. سرش را پایین انداخت و آرزو کرد عمو صدایش را نشنیده باشد. مرد جلو آمد و زانو زد. دستان گرمش را قاب چهره کوچک دخترک کرد و دوباره پرسید:

-         چه می خواهی عزیز دلم؟

بغضی که از صبح حبسش کرده بود بی اختیار ترکید و اشک ، پهنای صورت کوچکش را پوشاند:

-         تشنه ایم عموجان...همه مان تشنه ایم.

کودکان نیز با دیدن گریه ی او به گریه افتادند.
مرد برخاست. دخترک چشمانش را پاک کرد تا مگر با دیدن چهره ی عمو، آرامش یابد، اما ندید. نتوانست ببیند. مرد سرش را پایین انداخته بود، آنقدر که نمی شد صورتش را دید اما می شد اشک هایی را که یکی  پس از دیگری  می چکید،دید. انگار باران می آمد...

***

باز حواسش را جمع کرد مگر صدای تکبیر عمو را بشنود. سکوت بود و سکوت...
چشمانش  را خیره کرد تا شاید در پس گردوغبار، نشانی بیابد.
خوب که نگریست قامت محو مردی را دید که خمیده و آرام به خیمه ها نزدیک می شد. مرد با هر قدم شکسته می شد، به نیزه اش تکیه می داد و به سختی قدم بعدی را بر می داشت. او را نشناخت. مرد نزدیک تر آمد. دخترک چشمانش را با آستینش پاک کرد تا بهتر ببیند چهره مرد را: « چقدر شبیه پدر است... »

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

ای از ازل به ماتم تو در بسیط خاک
گیسوی شام باز و گریبان صبح چاک

ذات قدیم٬ بهر عزاداری تو بس
هستی پس از حیات تو٬یکسر سزد هلاک

تا جسم چاک چاک تو عریان به روی دشت
جان جهانیان همه زیبد٬ به زیر خاک

ارواح شاید ار همه قالب تهی کنند
تا رفت جان پاک تو از جسم تابناک

خون تو آمده است امان بخش خون خلق
خون را به خون که گفت نشاید نمود پاک؟

تن ها مقیم بارگهت٬ قلبنا لدیک
سرها نثار خاک رهت٬ روحنا فداک

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

منظر دل های ماست، کرب و بلای حسین
مرغ دل ما زند، پر به هوای حسین

یک نگه کربلا به بود از صد بهشت
جنت اهل دل است، صحن و سرای حسین

دیدن باغ بهشت، مژده به زاهد دهید
زاهد و حور و قصور، ما و لقای حسین

تربت پاکش بود داروی هر دردمند
دار شفای خداست، کرب و بلای حسین

ملک سلیمان بود در نظرش بی بها
آن که گدایی کند پیش گدای حسین

هرکه رود کربلا بوسه به خاکش زند
بشنود از قدسیان، بانگ و نوای حسین

چون به عزاخانه اش پا نهی آهسته نه
بال ملایک بود، فرش عزای حسین

خنده کنان می رود، روز جزا در بهشت
هرکه به دنیا کند، گریه برای حسین

غم نخورد بعد از این، بهر سرای دگر
آن که «شکوهی!» شود، نوحه سرای حسین

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

حضور گم شده صد هزار آدمِ گم

حضور وحشی رنگ

طنین نعره ی مسلول و خنده ی مسموم

طنین دغدغه، جنگ

یکی به عربده گفت:

"درود بر آبی

به هر کجا که روی، رنگ آسمان آبی است"

"ولی نبود آبی

میان هیچ رگی خون هیچ کس هرگز

درود بر قرمز"

فضای ساده و سبز زمین آزادی

در انفجار صدای ترقه ها در دود

نود دقیقه کدورت

نود دقیقه کبود

در آستانه در

غریب و غمزده طفلی کنار وزنه ی پیر

به فکر سنجش وزن هزار ناموزون

و پیرمردی گنگ

نشسته خسته

                    به دنبال لقمه ای روزی

کدام استقلال؟

کدام پیروزی؟

 

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

در بین خلق از همه با آبرو ترم

چون کسب آب رو ز غبار تو می کنم

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

زندگینامه مرحوم محمود شاهرخی

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

این‌طرف

توی تار عنكبوت شهر
هیچ‌كس نمی‌شناسدت
هیچ رهگذر تو را سلامی آشنا نمی‌كند
ای غریبِ دربه‌در!
آی مردِ روستا
                پدر!
*
دست سبز تو
               به سمت آسمان‌خراش‌ها بلند نیست
زخم‌های كهنة دلت
جنسِ مشتری‌پسند نیست
قلب ساده‌ات
              شبیه آنچه می‌خرند نیست
پای تو به دست هیچ پاره‌آهنی به‌ بند نیست
این‌طرف نمان
این‌طرف برای تو
كار نیست
چشم‌های در خزان نشستة تو را
                                 بهار نیست
روی دست هیچ‌كس
مثل دست‌های تو
تاولی به یادگار نیست
*
مرد روستا!
            پدر!
                 زمین اگركه خشك شد
آسمان اگركه گریه‌ای به حال تو نكرد
یا اگر نبود مرهمی برای زخم خاك
باز خوش‌ به ‌حال تو
              كه خوشه‌های زردِ درد را
ـ گندمی كه نان نمی‌شود ـ
در خیال دسته‌دسته می‌كنی
این‌طرف اسیرِ تارها نمان
این‌طرف
هیچ‌كس نمی‌شناسدت
آن‌طرف ولی زمین و آب
                          آشنای توست
روی كرت‌ها
جای پای توست
رودخانه هم
هم‌صدای توست
پس به خانه‌ات
                 ـ به روستا ـ برو

گرچه خانه‌ای برای تو نمانده است.

به نقل از لوح

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

یا رب گناه اهل جهان را به ما ببخش
ما را سپس به رحمت بی منتها ببخش

هرچند ما نه ایم سزاوار رحمتت
ما را بدانچه نیست سزاوار ما٬ ببخش

گفتی که مستجاب کنم گر دعا کنی
توفیق هم عطا کن و حال دعا ببخش

قصد دعا اجابت امر است٬ ورنه من
خود کیستم که بر تو بگویم خطا ببخش؟

ما را امید عفو تو مغرور کرد و بس
گر شد خطا بدین سخن بی ریا ببخش

این اولین گذشت تو نبود ز جرم ما
بخشیده ای چنانکه به ما بارها٬ ببخش

تا هچو دیگران به نوایی مگر رسیم
ما بسوز سینه هر بینوا ببخش

دلهای ما که تیره شد از زنگ معصیت
یا رب به نور معرفت خود صفا ببخش

دور ار ز کاروان سعادت فتاده ایم
ما را به رهروان طریق وفا ببخش

آلوده از نخست نبودیم کامدیم
ما را به حسن سابقه٬روز جزا ببخش

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

    مرد جذامی حاشیه خیابان

        زل زده بود به زیباترین دختر شهر...

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

وطن يعنی چه، يعنی دشت صحرا؟
وطن يعنی چه، يعنی رود، دريـــــــا؟

وطن يعنی چه، يعنی باغ، بیشـــــه؟
وطن يعنی چه، يعنی كشت، ريشــه؟

وطن يعنی چه، يعنی شهر، خانه؟
وطن يعنی چه، يعنی آب، دانــــه؟

وطن يعنی چه، يعنی كار، پيشـــــه؟
وطن يعنی چه، يعنی سنگ، تيشه؟

وطن يعنی همه آب و همه خــــاك
وطن يعنی همه عشق و همه پاك

وطن يعنی محبت، مهربانی
نثار هر كه دانی و ندانـــــی

وطن يعنی نگاه هموطن دوســــــت
هر آنجايی كه دانی هموطن اوست

وطن يعنی قرار بـــی‌قراری
پرستاری، كمك، بيمار‌داری

وطن يعنی غم همسايه خوردن
وطن يعنی دل همسايه بــــردن

وطن يعنی درخت ريشه در خاك
وطن يعنی زلال چشمه پـــــــاك

ستيغ و صخره و دريا و هامون
ارس، زاينده رود، اروند، كارون

دنا، الوند، كركس، تاق‌بستان
هزار و قافلانكوه و پلنگـــــــان

وطن يعنی بلنــدای دمــاونـــــد
شكيبا، دل در آتش، پای در بند

وطن يعنی شكوه اشترانكوه
به دريای گهر استاده نستوه

وطن يعنی سهند صخره پيكر
ستيغ سینه در سنگ تمنــدر

وطن يعنی وطن استان به استــــــان
خراسان، سيستان، سمنان، لرستان

كوير لوت، كرمان، يزد، ساری
سپاهان، هگمتانه، بختيــاری

طبس، بوشهر، كردستان، مريوان
دو آذربـايجــان، ايــلام، گيـــــــلان

سنندج، فارس، خوزستان، تهران
بلوچستان و هرمزگان و زنجــــان

وطن يعنی دلی از عشق لبريز
گره باف ظريف فرش تبريــــــــز

وطن يعنی هنر يعنی سپاهان
حرير دستباف فرش كاشـــــان

وطن يعنی ز هر ايل و تباری
وطن را پاسبانی، پاسـداری

وطن يعنی دلير و گرد با هم
وطن يعنی بلوچ و كرد با هم

وطن يعنی سواران و سواری
لر و كرد و يموت و بختيــــاری

وطن يعنی سرای ترك با پارس
وطن يعنی خليج تا ابد فـــارس

وطن يعنی كتيبه در دل سنــگ
تمدن، دين، هنر، تاريخ، فرهنگ

وطن يعنی همه نيك و به هنجار
چه پندار و چه گفتار و چه كـردار

وطن يعنی شب رحمت شب قـــــدر
شب جوشن، شب روشن، شب بدر

وطن يعنی هم از دور و هم از دير
سـده نوروز يلــدا مهرگـان تیـــــــر

هزاران خط و نقش مانده در ياد
صبـــا كلهر کــمال‌الملك بهــزاد

نكيسا باربد تنبور نی چنـــگ
سرود تيشه فرهاد در سنگ

سر و سرمايه‌های سرفرازی
حكيم و بوعلی سـينا و رازی

به اوج علم و دانش رهنوردی
ابوريحــان و صـدرا سـهروردی

به بحر علم و دانش ناخـدائی
عراقی رودكی جامی سنائی

وطن يعنی به فرهنگ آشنائی
دُر لفـــظ دری را دهخــــــدائی

وطن يعنی جهانی در دل جام
وطن يعنی رباعيــــات خيــــام

وطن يعنی همه شيرين كلامی
عفاف عشـــق در شـعر نظامی

وطن يعنی پيــام پند سعدی
زبان پيوسته در پيوند سعدی

وطن يعنی نگاه مولوی ســـــوز
حضور نور در شمس شب و روز

وطن يعنی هوا و حال حافظ
شكوه بــاور انـدر فـال حافظ

وطن يعنی بتيره دمدمه كوس
طلوع آفتاب شـــعر از طـــوس

وطن يعنی شب شهنامه خوانــدن
سخن چون رستم از سهراب راندن

وطن يعنی رهائی ز آتش و خون
خروش كاوه و خشـــم فريــــدون

وطن يعنی زبان حال سيمرغ
حديث يـال زال و بال سيمرغ

وطن يعنی گرامی مرز تا مرز
وطن يعنی حريم گــيو گـودرز

وطن يعنی اميد نااميدان
خروش و ويله گردآفريدان

وطن يعنی دل و دستی در آتش
روان و تن كــمان و آتـــــش آرش

وطن يعنی لگام و زين و مهميز
سواران قران و رخش و شبـديز

وطن يعنی شبح يعنی شبيخون
وطن يعنی جلال الدين و جيحون

وطن يعنی به دشمن راه بستن
به اوج آريـــوبــرزن نشســـــتــن

وطن يعنی دو دست از جان كشيدن
به تنگسـتان و دشتسـتان رسيـــدن

زمین شستن ز استبداد و از كين
به خــون گــرم در گــرمابه فــــين

وطن يعنی اذان عشــق گفـتن
وطن يعنی غبار از عشق رفتن

نماز خون به خونين شهر خواندن
مهاجـم را ز خرمشــــهر رانـــــدن

سپاه جان به خوزستان كشيدن
شهادت را به جـان ارزان خريـدن

وطن يعنی هدف يعنی شهامت
وطن يعنی شرف يعنی شهادت

وطن يعنی شهيد آزاده جانباز
شلمچه پاوه سوسنگرد اهواز

وطن يعنی شكوه سرفرازی
وطن يعنی ز عالم بي‌نيازی

وطن يعنی گذشته حال فردا
تمـام سهم يك ملـت ز دنيـــا

وطن يعنی چه آباد و چه ويران
وطن يعنی همــين جــا يعنـی ايــــــــــــــــــران

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

هر دم چو شرر زبانه می گیرم

پیوسته تو را بهانه می گیرم

گاهی به امید آن که می آیی

گرد از سر و روی خانه می گیرم

با عکس تو من چه مجلس ختمی

در خلوت خود شبانه می گیرم

گه موی تو شانه می زنم، گاهی

تابوت تو را به شانه می گیرم

تو جانب خود گرفتی و رفتی

من جانب خویش را نمی گیرم

با کوچکی ام سراغ کویت را

از وسعت بی کرانه می گیرم

روزی که محک خورند گوهر ها

آن روز تو را نشانه می گیرم

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

می نشینم همه شب گوشه این تنهایی

به امیدی که تو روزی ز سفر بازآیی

موج چشمم به هوای تو خروشان شده است

غرق غــم هسـتم و تـو ســاحــل این دریــایی

بنشیـن در بر آییــنه قلبــم یـک دم

تا خودت خوب ببینی چقدر زیبایی

دل به تو بسته ام و خلق رهایم کردند

آخر عشق همین است٬ همین رسوایی

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

با اولین درخت

             ایستادم

و با اولین پرنده

             برخاستم

و شکوه انسانی که خدا را می خواست

                               با همین درخت

                               و با همین پرنده

                                           آغاز می شود.

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

ز کویت ای برادر با دو چشم خونفشان رفتم
ز بار رنج و غم با قامتی همچون کمان رفتم

تو گر از خون خود این سرزمین را گلستان کردی
ولی من همچو بلبل با فغان زین گلستان رفتم

امیدم بود روزی سوی یثرب با تو برگردم
به سوی شام آخر بی تو ای آرام جان رفتم

بمان ای کاروان سالار فارغ دل در این منزل
که من با کاروانی حسرت و آه و فغان رفتم

تو ماندی با شهیدان در زمین کربلا و من
به سوی شام همراه زنان و کودکان رفتم

تو کردی آشیان در این چمن ای عندلیب جان
من آخر بال و پر بشکسته از این آشیان رفتم

به سوی غربت از این دشت با صد ناله و شیون
به همراه اسیران چون درای کاروان رفتم

به یاد تو کمال از سوز دل پیوسته می گوید
ز کویت ای برادر با دو چشم خونفشان رفتم

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

ای که صدپاره چو گل در ره جانان تن توست

ســرخ رو پرچــم اســلام ز پیراهــن توست

سربلند از سر پر نور تو شد نیزه٬ ولی

آن که خم پیش ستمکار نشد گردن توست

هرکجا روشنی از پرتو آزادگی است

به خدا جلوه ای از مشعله ی روشن توست

بیــم بیـدادگـر از نـام و مـرام تـو بـود

که ستم سوز ترین خلق به پیراهن توست

عشق را سرخوشی از نغمه ی جان پرور تو

عقل را روشنی از تابش نورافکن توست

ای حسینی که تو را دامن زهرا(س) پرورد

دست دل های جگرسوخته بر دامن توست

هرچه را داشته ای٬ در ره دین باخته ای

 شاهد و دعوی من٬ پیکر و پیراهن توست

نه همین خوابگهت در حرم کرب و بلاست

که به هـــر دل حقیقــت طلبــد مدفن توست

گرچه خوارست «چمن» بر سر کویت نه عجب

که گل باغ جهان شاخه ای ا گلشن توست

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

ایستاده ایم
در برابر دری شگفت...

تا کنون چه بی شمار
از دری که بسته است
تا فراتر از هراس،
سرزمین عطرهای ناشناس
                                  رفته اند

در ، ولی هنوز
آن چنان که بوده
                - ناگشوده-
                         مانده است!

***

مثل ناگهان
جان ما
شبیه غنچه ای
          گشوده می شود
و مرگ چون نسیم
از آستان جان ما
                    عبور می کند!

***

زندگی
جز همین درآمدن
جز همین گذار
جز درنگ ساده ای
در اتاق انتظار
                  نیست!

پایگاه ادبی لوح

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

بر ایوان کسری حکیمی نگاشت

کزین کاخ باید گذشت و گذاشت

اگر هوشمندی و فرزانه ای

بنا کن به ملک بقا خانه ای

اگر داری ای مرد فرزانه هوش

به تعمیر دلهای ویرانه کوش

دل دردمندی ز خود شاد کن

به لطفی یکی خانه آباد کن

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

 

هر که با پاکدلان صبح و مسائی دارد
دلش از پرتو اسرار، صفائی دارد

زهد با نیت پاک است، نه با جامه ی پاک
ای بس آلوده، که پاکیزه ردائی دارد

شمع خندید بهر بزم از آن معنی سوخت
خنده بیچاره ندانست که جائی دارد

سوی بتخانه مرو ، پند برهمن مشنو
بت پرستی مکن این ملک خدائی دارد

هیزم سوخته، شمع ره و منزل نشود
باید افروخت چراغی که ضیائی دارد

گرگ، نزدیک چراگاه و شبان رفته به خواب
بره دور از رمه و عزم چرائی دارد

مور، هرگز به در قصر سلیمان نرود
تا که در لانه خود، برگ و نوائی دارد

گهر وقت، بدین خیرگی از دست مده
آخر این در گرانمایه بهائی دارد

فرخ آن شاخک نورسته که در باغ وجود
وقت رستن، هوس نشو و نمائی دارد

صرف باطل نکند عمر گرامی پروین
آنکه چون پیر خرد، راهنمائی دارد

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه

یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه

او خانه همی جوید و من صاحب خانه

مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه

دیوانه منم من که روم خانه به خانه

بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه

یعنی که گنه را به از این نیست بهانه
.............................
www.hayhat.ir

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

                    

 چشم يعقوب به ديدار تو حيران ماند

                                             يوسف از حسن تو انگشت به دندان ماند

  پرده بردار كه از شرم تماشاي رخت

                                              تا صف حشر قمر سر به گريبان ماند

 برتر و بهتر و زيباتر و پاكيزه تري

                                             كه بگويم گل روي تو به رضوان ماند

كوثر از لعل لبت آب بقا مي نوشد

                                             به دهان تو كجا چشمه حيوان ماند

هر كه بر سلسله عشق تو تسليم نشد

                                              گردنش بسته به قلاده شيطان ماند

اين عجب نيست كه تا حشر به ياد لب تو

                                              خضردر آب بقا باشد و عطشان ماند

گرچه در ديده ما تاب تماشاي تو نيست

                                              مهر در ابر روا نيست كه پنهان ماند

همه شب بر سر آنم كه ز راه آيي و من

                                            جان نثار قدمت سازم اگر جان ماند

يوسف مصر ولا بيشتر از اين مگذار

                                            چشم يعقوب به دروازه كنعان ماند

چند بايد ز فراق تو به حبس دل ما

                                            ناله بي كسي عترت و قرآن ماند

به پريشاني (ميثم) نگهي كن مگذار

                                           بيش از اين ملت اسلام پريشان ماند

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

تنها ايستاده ام
بسان رهگذرخسته
که مات و مبهوت
سنگهاي دوسوي رودخانه را
نظاره مي کند.

کاش ميدانستم
اين رود بيکران
وآن سنگهاي فراوان
مرا تا کدام ناکجا
مي کشانند.

گاه مي انديشم
اين همه نفرت
چگونه بردر وديوارم
مي بارد
گاهي ميدانم
پاسخها نيز ميبارند
بردروديوارم.

احساس مي کنم
دلم درپي سفراست
وبه من آموخته بودند
که "خوبي همانند آبست
وواژه هاي بدي و نفرت
سنگهاي ساحل
آب ميرود پاک وروشن
وسنگها ميمانند
هميشه سنگ".

فرقي نمي کند
نشناسدم کسي
چون من همان مسافر
شبهاي ظلمتم
بايد که بگذرم
خودهم نميدانم
ليکن فقط
مي دانم اينقدر

که دراين نزديکيها
خدايي هست ...

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

كي رفته اي ز دل كه تمنا كنم تو را؟
كي بوده اي نهفته كه پيدا كنم تو را؟

غيبت نكرده اي كه شوَم طالب حضور
پنهان نگشته اي كه هويدا كنم تو را

با صد هزار جلوه برون آمدي كه من
با صد هزار ديده تماشا كنم تو را

چشم به صد مجاهده آيينه ساز شد
تا من به يك مشاهده شيدا كنم تو را

بالاي خود در آينـه چشم من ببين
تا با خبر ز عالم بالا كنم تو را

مستانه كاش در حرم و دير بگذري
تا قبله گاه مؤمن و ترسا كنم تو را

خواهم شبي نقاب ز رويت برافكنم
خورشيد كعبه، ماه كليسا كنم تو را

گر افتد آن دو زلف چليپا به چنگ من
چندين هزار سلسله در پا كنم تو را

طوبي و سدره گر به قيامت به من دهند
يكجا فداي قامت رعنا كنم تو را

زيبا شود به كارگِه عشق كار من
هر گه نظر به صورت زيبا كنم تو را

رسواي عالمي شدم از شور عاشقي
ترسم خدا نخواسته رسوا كنم تو را

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

یاس بوی مهربانی می‌دهد
عطر دوران جوانی می‌دهد

یاسها یادآور پروانه‌اند
یاسها پیغمبران خانه‌اند

یاس ما را رو به پاكی می‌برد
رو به عشقی اشتراكی می‌برد

یاس در هر جا نوید آشتی‌ است
یاس دامان سپید آشتی‌ است

در شبان ما كه شد خورشید؟ یاس
بر لبان ما كه می‌خندید؟ یاس

یاس یك شب را گل ایوان ماست
یاس تنها یك سحر مهمان ماست

بعد روی صبح پرپر می‌شود
راهی شبهای دیگر می‌شود

یاس مثل عطر پاك نیت است
یاس استنشاق معصومیت است

یاس را آیینه‌ها رو كرده‌اند
یاس را پیغمبران بوییده‌اند

یاس بوی حوض كوثر می‌دهد
عطر اخلاق پیمبر می‌دهد

حضرت زهرا دلش از یاس بود
دانه‌های اشكش از الماس بود

داغ عطر یاس زهرا زیر ماه
می‌چكانید اشك حیدر را به چاه

عشق محزون علی یاس است و بس
چشم او یك چشمه الماس است و بس

اشك می‌ریزد علی مانند رود
بر تن زهرا: گل یاس كبود

گریه آری چون ابر چمن
بر كبود یاس و سرخ و نسترن

گریه كن حیدر كه مقصد مشكل است
این جدایی از محمد مشكل است

گریه كن زیرا كه دخت آفتاب
بی‌خبر باید بخوابد در تراب

گریه كن زیرا كه گلها دیده‌اند
یاسهای مهربان كوچیده‌اند

گریه كن زیرا كه شبنم فانی است
هر گلی در معرض ویرانی است

ما سر خود را اسیری می‌بریم
ما جوانی را به پیری می‌بریم

زیر گورستانی از برگ رزان
من بهاری مرده دارم ای خزان

زخم آن گل در تن من چاك شد
آن بهار مرده در من خاك شد

ای بهار گریه‌بار ناامید
ای گل مأیوس من یاس سپید

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

یادش بخیر تقریبا ۵ سال پیش یکی از همدلان برایم خواند و لذت بردم. بعضی قسمت هایش در خاطرم ماند تا اینکه دیروز دوباره پیدایش کردم مثل یک گمشده! و خوشحالی سهم من بود. بوی دلتنگی های هیهات را می دهد. یادش بخیر آن روزها...ساعت ها...لحظه ها...

بخوانید. زیبا است و خودمانی! برآمده از دل... و لاجرم بر دل نشیند...

طی شد این عمر، تو دانی به چه سان

            پوچ و بس تند، چنان باد دَمان

همه تقصیر من است، این که خودم میدانم

که نکردم فکری

            که تامل ننمودم، روزی

                                    ساعتی یا آنی

که چه سان میگذرد عمر گران؟

کودکی رفت به بازی، به فراغت، به نشاط

            فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات

همه گفتند: کنون تا بچه ست، بگذارید بخندد شادان

            که پس از این دگرش، فرصت خندیدن نیست

                                                            بایدش نالیدن

من نپرسیدم هیچ

            که پس از این ز چه رو

                                    نتوان خندیدن

هیچکس نیز نگفت: زندگی چیست؟ چرا می آئیم؟

بعد از این چند صباح، به کجا باید رفت؟

            با کدامین توشه، به سفر باید رفت؟

                                    من نپرسیدم هیچ، هیچکس نیز نگفت

نوجوانی سپری گشت به بازی، به فراغت، به نشاط

            فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات

بعد از آن باز نفهمیدم من، که چه سان عمر گذشت؟

لیک گفتند همه:

            که جوان است هنوز، بگذارید جوانی بکند، بهره از عمر بَرَد، کام رانی بکند

بگذارید که خوش باشد و مست

            بعد از این نیز، بر او عمری هست

یک نفر بانگ برآورد که او

            از هم اکنون باید فکر آینده کند

دیگری آوا داد: که چو فردا بشود، فکر فردا بکند

سومی گفت: همانگونه که دیروزش رفت، بگذرد امروزش، همچنین فردایش

با همه این احوال

            من نپرسیدم هیچ

                        به چه سان دی بُگذشت؟

آن همه قدرت و نیروی عظیم، به چه ره مصرف گشت؟

نه تفکر، نه تعمق و نه اندیشه دَمی

            عمر بگذشت به بی حاصلی و مسخرگی

چه توانی که ز کف دادم مُفت

            من نفهمدم و کس نیز مرا هیچ نگفت

قدرت عهد شباب، میتوانست مرا تا به خدا پیش برد

            لیک بیهوده تلف گشت جوانی، هیهات

آن کسانیکه نمیدانستند    زندگی یعنی چه؟

رهنمایم بودند

عمرشان طی شد

            بیهوده و بی ارزش و کار

و مرا میگفتند که چو آنان باشم

            که چو آنان دائم، فکر خوردن باشم

            فکر گشتن باشم

                        فکر تامین معاش

                                    فکر ثروت باشم

فکر یک زندگی بی جنجال

            فکر همسر باشم

کس مرا هیچ نگفت:

            زندگی ثروت نیست

                        زندگی داشتن همسر نیست

زندگانی کردن، فکر خود بودن و غافل ز جهان بودن نیست

                                                من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت

و صد افسوس که چون عمر گذشت، معنی اش فهمیدم

حال میپندارم، هدف از زیستن این است رفیق

            من شدم خلق که با عزمی جزم، پای از بند هواها گُسَلَم

پای در راه حقایق بنهم

            با دلی آسوده

                        فارغ از شهوت و آز و حسد و کینه و بخل

مملو از عشق و جوانمردی و علم

            در ره کشف حقایق کوشم

زره جنگ، برای بد و ناحق پوشم

                                    ره حق پویم و حق جویم و بس حق گویم

آنچه آموخته ام بر دگران نیز نکو آموزم

            شمع راه دگران گردم و با شعله خویش

                        ره نمایم به همه، گرچه سرا پا سوزم

   من شدم خلق که مُثمِر باشم

            نه چنین زائد و بی جوش و خروش

عمر بر باد و به حسرت خاموش

            ای صد افسوس که چون عمر گذشت           معنی اش فهمیدم

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

 

میگریزم چون باد

در کشاکش بودن این هستی

رهاتر از همیشه

رها از هر غمی و وحشتی

این منم اسیر سالهای نادانی

تازیانه خورده فرعون سستی و بیهودگی جوانی

واکنون این منم رهاتر از باد

چرا که فارغم از هر بودنی

و دلیل این رهایی

تنها حضور توست

در لحظه های بی پناهی .

 

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی

چه بغض ها که در گلو رسوب شد نیامدی

خلیل آتشین سخن٬ تبر به دوش بت شکن

خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم٬ نه

ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی

تمام طول هفته را در انتظار جمعه ام

دوباره صبح٬ ظهر٬ نه... غروب شد نیامدی

لينك ثابت | نویسنده : هیهات | موضوع | تاريخ |

می خواهم نظرت را بدانم