X
تبلیغات
... با که گویم - محمد حسین شهریار

























... با که گویم

... با که گویم غم دیوانگی خود، جز یار

با رنگ و بويت اي گل! گل رنگ و بو ندارد
با لعلت آب حيوان آبي به جو ندارد

از عشق من به هر سو در شهر گفت و گويي است
من عاشق تو هستم، اين گفت و گو ندارد

دارد متاع عشقت، از چارسو خريدار
بازار خود فروشي، اين چار سو ندارد

جز وصف پيش رويت در پشت سر نگويم
رو كن به هر كه خواهي گل پشت و رو ندارد

محراب ابروانت خواند نماز دلها
آری بمیرد آن دل کز خون وضو ندارد

گر آرزوي وصلش پيرم كند مكن عيب
عيب است از جواني كاين آرزو ندارد

خورشید روی من چون رخساره برفروزد
رخ برفروختن را، خورشید رو ندارد

در تار طره شب تا روی روز بنهفت
دل نیست کو تعلق با تار مو ندارد

سوزن ز تیر مژگان، وز تار زلف نخ کن
هرچند رخنه ی دل، تاب رفو ندارد

او صبر خواهد از من بختي كه من ندارم
من وصل خواهم از وي قصدي كه او ندارد

با شهريار بيدل ساقي به سرگراني است
چشمش مگر حريفان! مي در سبو ندارد؟

نوشته شده در جمعه ششم آذر 1388ساعت 1:59 توسط هیهات|

بعد از تو خیر نیست به قاموس زندگی

ای روی دلفروز تو شمع شبانه ام

شد بی فروغ روی تو، تاریک خانه ام

ای آرزوی گمشده زهرا، کجاستی؟

تا بنگری فغان و نوای شبانه ام

ای بنت سید قرشی، در فراق تو

از دل هزار تیر بلا را نشانه ام

بعد از تو خیر نیست به قاموس زندگی

ترسم که طول عمر شود در زمانه ام

در تنگنای تن شده محبوس روح من

ای کاش مرغ جان بپرد ز آشیانه ام

زهرا تو رفتی از غم محنت رها شدی

من بی تو چون پرنده ی گم کرده لانه ام

بعد از تو درد دل به که گویم که همچو تو

باشد شریک درد دل محرمانه ام

پروانه وار بال و پرم سوخت العجب

کس باخبر نشد ز شرار زمانه ام

زهرا چرا جواب علی را نمی دهی؟

ای باخبر ز سوز دل عاشقانه ام

اندر حیات عاریه، شرمنده ام ز تو

تا دیده ام فتد به در و آستانه ام

بر حق خود دهم قسمت بگذر از علی

بس جور روزگار کشیدی به خانه ام

از تازیانه ساعد سیمین تو شکست

دلخسته من هنوز از آن تازیانه ام

از بهر گریه در غم هجران تو بس است

 رنگ پریده ی حسنینت بهانه ام

گـَه بر  سر مزار تو آیم بخانه، گـَه

بهر تسلی دل زینب روانه ام

جز دانه های اشک تر و لخته های دل

بر مرغکان تو نبود آب و دانه ام

نوشته شده در جمعه هجدهم اردیبهشت 1388ساعت 19:12 توسط هیهات|

        ها علی بشر کیف بشر

علي آن شير خدا شاه عرب                                

                                             الفتي داشت با اين دل شب

شب ز اسرار علي، آگاه است                                      

                                          دل شب محرم سرّ الله است

شب علي ديد به نزديکي ديد                              

                                           گر چه او نيز به تاريکي ديد

شاه را ديد به نوشيني خواب                          

                                           روي بر سينه ديوار خراب

قلعه‌باني که به قصر افلاک                             

                                              سر دهد ناله زنداني خاک

اشكباري که چو شمع بيزار                        

                                           مي‌فشاند زر و مي‌گريد زار

دردمندي که چو لب بگشايد                        

                                          در و ديوار به زنهار آيد

کلماتش چو در آويزه گوش                          

                                            مسجد کوفه هنوزش مدهوش

فجر تا سينه آفاق شکافت                          

                                            چشم بيدار علي خفته نيافت

روزه‌داري که به مُهر اسحار                                 

                                           بشکند نان جوين افطار

ناشناسي که به تاريکي شب                          

                                              مي‌برد نان يتيمان عرب

تا نشد پردگي آن سرّ جلي                               

                                              نشد افشا که علي بود علي

شاهبازي که به بال پر راز                                  

                                                مي‌کند در ابديت پرواز

شهسواري که به برق شمشير                              

                                              در دل شب بشکافد دل شير

عشقبازي که هم آغوش خطر                       

                                                 خفت در خوابگه پيغمبر

آن دم صبح قيامت تأثير                                    

                                                  حلقه در شد از او دامنگير

دست در دامن مولا زد در                           

                                                  که علي بگذرد از ما مگذر

شال مي‌بست و ندايي مبهم                       

                                                  که کمربند شهادت را محکم

پيشوايي که ز شوق ديدار                         

                                                     مي‌کند قاتل خود را بيدار

ماه محراب عبوديت حق                          

                                                       سر به محراب عبادت منشق

مي‌زند پس‌، لب او کاسه شير                    

                                                    مي‌کند چشم اشارت به اسير

چه اسيري که همان قاتل اوست               

                                                     تو خدايي مگر اي دشمن دوست

در جهانی همه شور و همه شر                   

                                                 ها علي بشر کيف بشر

کفن از گريه غسال خجل                                

                                                پيرهن از رخ وصال خجل

نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387ساعت 0:50 توسط هیهات|


شیعیان دیگر هوای کربلا دارد حسین

روی دل با کاروان کربلا دارد حسین

از حریم کعبه جدش به اشکی شست چشم

مروه ژشت سر نهاد٬ اما صفا دارد حسین

می برد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظیم

بیش از اینها٬ حرمت کوی منا دارد حسین...

بس که محمل ها رود منزل به منزل با شتاب

کس نمی داند عروسی یا عزا دارد حسین

رخت دیبای حرم چون گل به تاراجش برند

تا به جایی که کفن از بوریا دارد حسین

بردن اهل حرم دستور بود و سر غیب

ورنه این بی حرمتی ها کی روا دارد حسین؟

سروران٬ ژروانگان شمع رخسارش٬ ولی

چون سحر٬ روشن٬ که سر از تن جدا دارد حسین

سر به قاچ زین نهاده راه پیمای عراق

می نماید خود٬ که عهدی با خدا دارد حسین

او وفای عهد را با سر کند سودا٬ ولی

خون به دل از کوفیان بی وفا دارد حسین

دشمنانش بی امان و دوستانش بی وفا

با کدامین سر کند؟ مشکل دوتا دارد حسین

سیرت آل علی(ع) با سرنوشت کربلاست

هر زمان از ما یکی صورت نما دارد حسین

آب خود با دشمنان تشنه قسمت می کند

عزت و آزادگی بین تا کجا دارد حسین

دشمنش هم آب می بندد به روی اهل بیت

داوری بین با چه قوم بی حیا دارد حسین

ساز عشق است و به دل هر زخم پیکان٬ زخمه ای

گوش کن عالم پر از شور و نوا دارد حسین

دست آخر کز همه بیگانه شد٬ دیدم هنوز

با دم خنجر نگاهی آشنا دارد حسین

شمر گوید: گوش کردم تا چه خواهد از خدای

جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین

اشک خونین گو بیا بنشین به چشم «شهریار»

کاندر این گوشه عزایی بی ریا دارد حسین

 

 
نوشته شده در پنجشنبه بیستم دی 1386ساعت 23:4 توسط هیهات|

در انتظار تو بنشستم و سرآمد عمر

به اختيار گرو برد چشم يار از من

که دور از او ببرد گريه اختيار از من

به روز حشر اگر اختيار با ما بود

بهشت و هر چه در او از شما و يار از من

سيه‌تر از سر زلف تو روزگار من است

دگر چه خواهد از اين بيش روزگار از من

به تلخکامی از آن دلخوشم که می ماند

بسي فسانه‌ي شيرين به يادگار از من

در انتظار تو بنشستم و سرآمد عمر

دگر چه داري از اين بيش انتظار از من

به اختيار نمي‌باختم به خالش دل

که برده بود حريف اول اختيار از من

گذشت کار من و يار، شهريارا ليک

در اين ميان غزلي ماند شاهکار از من

نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم آذر 1386ساعت 21:18 توسط هیهات|

من خود به سر ندارم دیگر هوای سامان ...

یا رب مباد کز پا جانان من بیفتد
درد و بلای او کاش بر جان من بیفتد

من چون ز پا بیفتم درمان درد من اوست
درد آن بود که از پا درمان من بیفتد

یک عمر گریه کردم ای آسمان روا نیست
دردانه‌ام ز چشم گریان من بیفتد

ماهم به انتقام ظلمی که کرده با من
ترسم به درد عشق و هجران من بیفتد

از گوهر مرادم چشم امید بسته است
این اشک نیست کاندر دامان من بیفتد

من خود به سر ندارم دیگر هوای سامان
گردون کجا به فکر سامان من بیفتد

خواهد شد از ندامت دیوانه شهریارا
گر آن پری به دستش دیوان من بیفتد

نوشته شده در یکشنبه ششم آبان 1386ساعت 17:51 توسط هیهات|

به بارگاه نگاهت بهار ميِ‌بينم

بهار را بدرت جان نثار مي‌بينم

***

به بال عشق تو بتوان بر اوج‌ها پر زد

فـلـک بـه نـام تـو انـدر مـدار مي‌بينم

***

نواي ناي دل کعبه جز ولاي تو نيست

ط‌ـواف کـوي تو را افـتـخار مي‌بـيـنـم

***

جـمـال کعبه ز خـال تو آبرومند است

وگرنه سنگ و گل بي‌عيار مي‌بينم

***

چو سعي بي تو يکي پسته ايست دور از مغز

نـمـاز بـي تـو بـسي شـرمـســار مي‌بـيـنـم

***

محمد و علي و فاطمه، حسن و حسين

ز چـهـر پـاک تـو مـهـدي، نـگار مي‌بينم

***

مقام و حجر و حجرناودان و زمزم مهر

چو مستجار درت، خاکسار مي‌بينم

***

به عشق روي تو بوسند حاجيان عرفات

تـو را فــروغ سـمـاوات يـار مي‌بـيـنـم

***

به‌دور شمع گرانت وقوف و بيتوته است

به سوي خصم تو رمي جـمار مي‌بينم

***

رخ تو چشمه خورشيد و ديده ام خفاش

ز گرد و خاک معاصي است تار ميبينم

***

تـو آفتاب گـران سـنـگ عـرصـه امـيـد

جهـان به‌راه تو چشم انتظار مي‌بينم

***

رخ کريم تو از کعبه مي دمد فرداي

ازيـن سـراي گـل روزگار مي‌بـينم

***

بتاب شمس پس ابر غيب، اي موعود

زمـانه در کـف قـوم شـرار مي‌بـينــم

نوشته شده در چهارشنبه هفتم شهریور 1386ساعت 18:32 توسط هیهات|


آخرين مطالب
» شبگرد - هوشنگ ابتهاج (سایه)
» در من... - سایه
» تهران!
» شب انتظار - محتشم کاشانی
» آغاز داستان - مهدی فرجی
» چشم زخم - محمد مهدی سیار
» اختاپوس ها - فاضل نظری
» با این همه - قیصر امین پور
» افسانه - صائب تبریزی
» رو به راه - عبدالرضا رضایی نیا


Design By : Pichak