به غلغل در سماع آیند هر مرغی به دستانی

که خاک مرده بازآید در او روحی و ریحانی

تو نیز ای سرو روحانی بکن یک بار جولانی

تو خود گوی زنخ داری بساز از زلف چوگانی

به چوگانم نمی‌افتد چنین گوی زنخدانی

که باری من ندیدستم چنین گل در گلستانی

که همچون آهو از دستت نهم سر در بیابانی

که حیران باز می‌مانم چه داند گفت حیرانی

کنار توست اگر غم را کناری هست و پایانی

که دردت را نمی‌دانم برون از صبر درمانی

ای که انکار کنی عالم درویشان را

تو ندانی که چه سودا و سرست ایشان را

که به شمشیر میسر نشود سلطان را

عاقل آنست که اندیشه کند پایان را

وین چه دارد که به حسرت بگذارد آن را

وین به بازوی فرح می‌شکند زندان را

مرغ آبیست چه اندیشه کند طوفان را

زجر٬ حاجت نبود عاشق جان‌افشان را

عارف عاشق شوریده‌ی سرگردان را

نشکند مرد اگرش سر برود پیمان را

گفتم ای یار مکن در سر فکرت جان را

گفت بگذار من بی سر و بی‌سامان را

من که بر درد حریصم چه کنم درمان را

وقت فرصت نشود فوت مگر نادان را

جزای آن که نگفتیم شکر روز وصال

شب فراق نخفتیم لاجرم ز خیال

کسی که روی تو دیدست حال من داند

که هر که دل به تو پرداخت صبر نتواند

که آدمی که تو بیند نظر بپوشاند

دلش ببخشد و بر جانت آفرین خواند

چه جای چشمه که بر چشم‌هات بنشاند

به بوی آن که شبی با تو روز گرداند

و گر نبینمت آن روز هم به شب ماند

که گر سوار براند پیاده درماند

که گر بیفکنیم کس به هیچ نستاند

حدیث دوست بگویش که جان برافشاند

نه هر که گوش کند معنی سخن داند

آب حیات منست خاک سر کوی دوست
گر دو جهان خرمیست ما و غم روی دوست

ولوله در شهر نیست جز شکن زلف یار
فتنه در آفاق نیست جز خم ابروی دوست

داروی مشتاق چیست زهر ز دست نگار
مرهم عشاق چیست زخم ز بازوی دوست

دوست به هندوی خود گر بپذیرد مرا
گوش من و تا به حشر حلقه هندوی دوست

گر متفرق شود خاک من اندر جهان
باد نیارد ربود گرد من از کوی دوست

گر شب هجران مرا تاختن آرد اجل
روز قیامت زنم خیمه به پهلوی دوست

هر غزلم نامه‌ایست صورت حالی در او
نامه نوشتن چه سود چون نرسد سوی دوست

لاف مزن سعدیا شعر تو خود سحرگیر
سحر نخواهد خرید غمزه جادوی دوست

من از آن روز که در بند توام آزادم
پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم
همه غم های جهان هیچی اثر می نکند
در من از بس که به دیدار عزیزت شادم
خرم آن روز که جان می رود اندر طلبت
تا بیایند عزیزان به مبارک بادم
من که در هیچ مقامی نزدم خیمه ی انس
پیش تو رخت بیفکندم و دل بنهامدم
دانی از دولت وصلت چه طلب دارم هیچ
یاد تو مصلحت خویش ببرد از یادم
به وفای تو کز آن روز که دلبند منی
دل نبستم به وفای کس و در نگشادم
تا خیال قد و بالای تو در فکر من است
گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم
به سخن راست نیاید که چه شیرین سخنی
وین عجب تر که تو شیرینی و من فرهادم
دستگاهی نه که درپایتو ریزم چون خاک
حاصل آن است که چون طبل تهی پربادم
می نماید که جفای فلک از دامن من
دست کوته نکند تا نکند بنیادم
ظاهر آن است که با سابقه ی حکم ازل
جهد سودی نکند تن به قضا در دادم