خانه های دمکرده، کوچه های بغض آلود

طرح شهر خاکستر در زمینه ای از دود

چرک آب و سرد آتش؛ خفته باد و نازا خاک

آفتاب بی چهره، آسمان غباراندود

در کجای این دلتنگ، می دهید پروازم؟

پرسه های عصرانه! ای مدارتان مسدود!

یاد روزگارانی کآسمان و آفاقش

همت پر ما را، عرضه ی حقیری بود

در سکون این مرداب، بوگرفته گندیدیم

مثل ماهی تنبل، تا جدا شدیم از رود

گفته اند:

اگر کسی گلی را دوست داشته باشد که توی کرورها و کرورها ستاره فقط یک دانه ازش هست برای احساس خوشبختی همین قدر بس است که نگاهی به آن همه ستاره بیندازد و با خودش بگوید: «گل من یک جایی میان آن ستاره هاست.»

شازده کوچولو - آنتوان دوسن تگزوپری

می گویم:

تنها آنانی که به آسانی دروغ می گویند، می توانند به آسانی در صداقت دیگران شک کنند.

یکشب هوای گریه
یکشب هوای فریاد
امشب دلم هوای تو کرده است

*

فوج اثیری درناها
                        در باران
شعر مهاجری است
                        که می گذرد
و آن صدای زمزمه وار
که لحظه لحظه
                  به من
                          نزدیک
                                 می شود
آهنگ بال بال شعرم
شعرم هوای نشستن دارد

*

شب را
           تا صبح
مهمان کوچه های بارانی
                                 خواهد بود
و برگ برگ دفتر غمگینم را،
                                  در باران
                                           خواهد شست

آنگاه شعر تازه ام را
که شعر شعرهایم خواهد بود
با دست های شاعرانه ی تو
بر دفتری که خالی ست
                               خواهم نوشت
ای نام تو تغزل دیرینم در بازان!
یکشب هوای گریه
یکشب هوای باران
امشب دلم هوای تو کرده است

دنباله:
+ کلاس اول خواندیم آن مرد در باران آمد، اکنون می فهمیم تا آن مرد نیاید باران نمی بارد.
+ یکی تصویر باران را در ذهنش با خاطره تو گره می زند. دیگری با شنیدن صدای باران به یادت می افتد. من اما بوی باران را که می شنوم بیشتر هوایی می شوم. بوی باران وقتی که بر خاک می بارد...مثل کوچه های گرد و غبار گرفته شهر روزمرگی هایمان. وقتی بر زمین خشک تشنه و ترک خورده می بارد... مثل دلهامان.
- شب را تا صبح، مهمان کوچه های بارانی خواهم بود...