چشم يعقوب به ديدار تو حيران ماند

                                             يوسف از حسن تو انگشت به دندان ماند

  پرده بردار كه از شرم تماشاي رخت

                                              تا صف حشر قمر سر به گريبان ماند

 برتر و بهتر و زيباتر و پاكيزه تري

                                             كه بگويم گل روي تو به رضوان ماند

كوثر از لعل لبت آب بقا مي نوشد

                                             به دهان تو كجا چشمه حيوان ماند

هر كه بر سلسله عشق تو تسليم نشد

                                              گردنش بسته به قلاده شيطان ماند

اين عجب نيست كه تا حشر به ياد لب تو

                                              خضردر آب بقا باشد و عطشان ماند

گرچه در ديده ما تاب تماشاي تو نيست

                                              مهر در ابر روا نيست كه پنهان ماند

همه شب بر سر آنم كه ز راه آيي و من

                                            جان نثار قدمت سازم اگر جان ماند

يوسف مصر ولا بيشتر از اين مگذار

                                            چشم يعقوب به دروازه كنعان ماند

چند بايد ز فراق تو به حبس دل ما

                                            ناله بي كسي عترت و قرآن ماند

به پريشاني (ميثم) نگهي كن مگذار

                                           بيش از اين ملت اسلام پريشان ماند