... هو المحبوب ...

قیصر هم پرید.

همان که «در کوچه آفتاب» خانه داشت.

همان که «مثل چشمه٬ مثل رود» می سرود. 

همان که روزی از هنر «بی بال پریدن» می گفت٬ امروز خود همان کرد.

رفت...

به آسمان؟

به بهشت؟

نمی دانم... اما بی گمان آنجا که رفت٬ «گلها همه آفتابگردانند»

وقتی خبر را شنیدم دلم گرفت... فقط همین!

آواز عاشقانه ما در گلو شکست

حق با سکوت بود٬ صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند

تنها بهانه دل ما در گلو شکست

.....

موجیم و وصل ما٬ از خود بریدن است

ساحل بهانه ای است٬ رفتن رسیدن است

.....

هم او که پیش از سفر «دستور زبان عشق» را نوشت.

چه دلتنگ بود:

               این روزها که می گذرد

                                         شادم

               این روزها که می گذرد

                                         شادم

                                               که می گذرد

                                                             این روزها

                             شادم

                                    که می گذرد...

به قول آن دلسوخته دیگر: «هنر آن است که بمیری پیش از آن که بمیرانندت»
مرگ قیصر امروز نبود که خود گفته بود:

من

سالهای سال مردم

تا اینکه یک دم زندگی کردم

تو می توانی

یک ذره

          یک مثقال

                      مثل من بمیری؟

.....

و به یاد مرگ بود... شاید به امید آن!

خط می خورد در دفتر ایام٬ نامم

فرقی ندارد بی تو غیبت یا حضورم

آخر دلم با سربلندی می گذارد

سنگ تمام عشق را بر خاک گورم

.....

عاقبت پرونده ام را٬ با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزی٬ باد خواهد برد باری

روی میز خالی من٬ صفحه باز حوادث

در ستون تسلیت ها٬ نامی از ما یادگاری

از رفتنت دهان همه باز...

انگار گفته بودند:

                         پرواز!

                     پر  واز!