با آنکه آبدیده دریای طاقتیم
آتش گرفته ایم که غرق خجالتیم

امروز اگر به سایه راحت نشسته ایم
مرهون استقامت آن سبز قامتیم

این دست ها ادامه دست وفای توست
امروز اگر بزرگ تر از بی نهایتیم

ما بی تو چیستیم؟ چه می دانم ای عزیز!
ما هیچ نیستیم٬ سراپا حقارتیم

تنها تو بد ندیده ای از واعظان شهر
ما نیز در شمار شهیدان تهمتیم