جزای آن که نگفتیم شکر روز وصال

شب فراق نخفتیم لاجرم ز خیال

کسی که روی تو دیدست حال من داند

که هر که دل به تو پرداخت صبر نتواند

که آدمی که تو بیند نظر بپوشاند

دلش ببخشد و بر جانت آفرین خواند

چه جای چشمه که بر چشم‌هات بنشاند

به بوی آن که شبی با تو روز گرداند

و گر نبینمت آن روز هم به شب ماند

که گر سوار براند پیاده درماند

که گر بیفکنیم کس به هیچ نستاند

حدیث دوست بگویش که جان برافشاند

نه هر که گوش کند معنی سخن داند