هر که با پاکدلان صبح و مسائی دارد
دلش از پرتو اسرار، صفائی دارد

زهد با نیت پاک است، نه با جامه ی پاک
ای بس آلوده، که پاکیزه ردائی دارد

شمع خندید بهر بزم از آن معنی سوخت
خنده بیچاره ندانست که جائی دارد

سوی بتخانه مرو ، پند برهمن مشنو
بت پرستی مکن این ملک خدائی دارد

هیزم سوخته، شمع ره و منزل نشود
باید افروخت چراغی که ضیائی دارد

گرگ، نزدیک چراگاه و شبان رفته به خواب
بره دور از رمه و عزم چرائی دارد

مور، هرگز به در قصر سلیمان نرود
تا که در لانه خود، برگ و نوائی دارد

گهر وقت، بدین خیرگی از دست مده
آخر این در گرانمایه بهائی دارد

فرخ آن شاخک نورسته که در باغ وجود
وقت رستن، هوس نشو و نمائی دارد

صرف باطل نکند عمر گرامی پروین
آنکه چون پیر خرد، راهنمائی دارد