من رشک می برم:

به خاربوته تنهایی

                    که بر نشیب فراموش گشته کوهی

به دست باد سپرده ست گیسوانش را

من رشک می برم:

به یک پرنده کوچک

            که اوج پروازش

              ز شاخه های تمشکی٬ به شاخه بیدی است...

من رشک می برم:

به جاری همه ی قطره های آن آبی

که از بن برف٬

و از سر سنگ٬

تمام بازوی یک پونه ی بهاری را

                                     هماره می شوید...

من رشک می برم:

به خواب راحت یک ماهی قزل آلا

             درون بستر یک رودبار زمزمه گر

من رشک می برم:

به خاربوته ی تنها

به یک پرنده خرد

به پونه های بهاری

به خواب راحت ماهی...

به هرچه، هرچه در آن جلوه ای ز آزادی است

-*-*-*-*-*-*-*-

شعر را که نوشتم و فرستادم روی سایت، تازه یادم آمد که فردا روز قدس است و بیجا نبود اگر نوشته ای در حق فلسطین می نوشتم؛ خواستم شعر و موضوع این مطلب را عوض کنم اما منصرف شدم. دیدم دوباره کاری می شود! حالا شعر را دوباره بخوانید...