ای از ازل به ماتم تو در بسیط خاک
گیسوی شام باز و گریبان صبح چاک

ذات قدیم٬ بهر عزاداری تو بس
هستی پس از حیات تو٬یکسر سزد هلاک

تا جسم چاک چاک تو عریان به روی دشت
جان جهانیان همه زیبد٬ به زیر خاک

ارواح شاید ار همه قالب تهی کنند
تا رفت جان پاک تو از جسم تابناک

خون تو آمده است امان بخش خون خلق
خون را به خون که گفت نشاید نمود پاک؟

تن ها مقیم بارگهت٬ قلبنا لدیک
سرها نثار خاک رهت٬ روحنا فداک