گفته اند:

لحظه سال تحویل اما چه هیجان مطبوعی داشت، هرگز نمی توانم چیزی به زیبایی و خاطرنوازی آن تصور کنم... هفت سین هم قبلا تدارک شده بود: سبزی، سکه، سیر، سمنو، سنجد، سیب و سماق در یک گوشه سفره بود، قرآنی و آینه ای هم در گوشه دیگر آن گذاشته می شد. پدر بهتر از همه می دانست که کی لحظه ی تحویل سال است. می آمد کنار سفره دو زانو می نشست و قرآن را باز می کرد و سوره ی "انا فتحنا" را می خواند.

یک دفعه که مثلا سال تحویل می شد، خود را جمع و جور می کرد  و سرش را از روی قرآن بر می داشت، دستهایش را به طرف آسمان می گرفت و می خواند: یا مقلب القلوب و الابصار، یا مدبر الیل و النهار، یا محول الحول و الاحوال، حول حالنا الی احسن الحال. وقتی این جمله ی آخر را با گلوی بغض کرده و اندکی ملایم تر می گفت، حلقه چشمانش برقی می زد و صدایش یک دفعه می برید. من نمی دانستم چرا بابا با گفتن این جمله اینهمه بغض می کند و اشکش در چشمخانه حلقه می زند...

آن سالها (خاطرات کودکی و نوجوانی) - محمدجعفر یاحقی

می گویم:

- تنها آنان که منتظر بهارند، "بوی بهار" را -خیلی پیش از بهار- در متن زمستان استشمام می کنند. این را امسال که بهار غافلگیرم کرد فهمیدم. عجب رازهایی دارد طبیعت. 

- چه "کهنه روز"هایی گذشت تا به "نوروز" رسیدیم. نمی دانم این مائیم که تکرار می شویم یا روزگار؟