تا چند نشینیم به پشت در بسته

وقتی که غزل نیست شفای دل خسته

ماندیم چه دلگیر و گذشتند چه دلسوز

آن سینه زنان حرمش دسته به دسته

می گریم و می دانم از این کوچه تاریک

راهی ست به سرمنزل دلهای شکسته

در روز جزا جرئت برخاستنش نیست

پایی که بر آن زخم عبوری ننشسته

قسمت نشود روی مزارم بگذارند

سنگی که گل لاله بر آن نقش نبسته