گشته در راهت غبارآلود روی زرد ما

می رسیم از گرد راه این است راه آورد ما

در هوای شمع رویت قطره های اشک گرم

دمبدم بر آه چهره می بندد ز آه سرد ما

بس که از یاران و همدردان جدا افتاده ایم

گشته است از بی کسی همدرد ما هم، درد ما

با گیاه شورپرور فرقت باران نکرد

آنچه هجران کرد با جان بلاپرورد ما

گر عیاذالله از ما بر دلت گردی بود

حسبتالله به باد نیستی ده گرد ما

گرد از جمعیت دلها برآرد بی درنگ

چون ز گرد ره شود پیدا سوار فرد ما

دوش آن وحشی شمایل محتشم را دید و گفت:

باز پیدا گشت مجنون بیابان گرد ما