با که گویم ...

فیه ما فیه(1) - مولوی

bakegooyam — Mon, 30 Aug 2010 18:17:18 GMT

حکایت می آورند که حق تعالی می فرماید که «ای بنده من، حاجت تو را در حالت دعا و ناله زود بر می آوردمی اما آوازه ی ناله ی تو مرا خوش می آید. در اجابت، جهت آن تاخیر می افتد تا بسیار بنالی که آواز و ناله ی تو مرا خوش می آید.»

مثلا دو گدا بر در شخصی آمدند؛ یکی مطلوب و محبوب است و آن دیگر عظیم(بسیار) مبغوض است. خداوندِ(صاحب) خانه گوید به غلام که زود بی تاخیر به آن [گدای] مبغوض نان پاره ای بده تا از در ما زود آواره شود و آن دیگر را که محبوب است وعده دهد که هنوز نان نپخته اند، صبر کن تا نان برسد و بپزد.

مولانا جلال الدین محمد

می گویم:
- خدایا؛ نزد همه آبرومندم جز تو، این درد را نزد که ناله کنم جز تو؟
- هرچند غرق بحر گناهم ز صد جهت / تا آشنای عشق شدم زاهل رحمتم(حافظ)

آرزو - فصیح الدین رضوانی

bakegooyam — Tue, 24 Aug 2010 15:07:18 GMT

همه هست آرزويم كه ببينم از تو رويي
چه زيان تو را كه من هم برسم به آرزويي؟!

به كسي جمال خود را ننموده‏ اي و بينم
همه جا به هر زباني، بود از تو گفت و گويي!

غم و درد و رنج و محنت همه مستعد قتلم
تو بِبُر سر از تنِ من، بِبَر از ميانه، گويي!

به ره تو بس كه نالم، ز غم تو بس كه مويم
شده‏ام ز ناله، نالي، شده‏ام ز مويه، مويي

همه خوشدل اين كه مطرب بزند به تار، چنگي
من از آن خوشم كه چنگي بزنم به تار مويي

چه شود كه راه يابد سوي آب، تشنه كامي؟
چه شود كه كام جويد ز لب تو، كامجويي؟

شود اين كه از ترحّم، دمي اي سحاب رحمت
من خشك لب هم آخر ز تو تَر كنم گلويي؟!

بشكست اگر دل من، به فداي چشم مستت
سر خُمّ مي سلامت، شكند اگر سبويي

همه موسم تفرّج، به چمن روند و صحرا
تو قدم به چشم من نه، بنشين كنار جويي

نه به باغ ره دهندم، كه گلي به كام بويم
نه دماغ اين كه از گل شنوم به كام، بويي

ز چه شيخ پاكدامن، سوي مسجدم بخواند؟!
رخ شيخ و سجده‏گاهي، سر ما و خاك كويي

بنموده تيره روزم، ستم سياه چشمي
بنموده مو سپيدم، صنم سپيدرويي!

نظري به سويِ (رضوانيِ) دردمند مسكين
كه به جز درت، اميدش نبود به هيچ سويي‏

می گویم:
- این شب ها از پی هم می گذرد. نیازی در دل جوانه نمی زند تا یار به نازی پاسخش گوید. دردی مهمان دل نمی شود تا طبیب عشق دوایی بفرستد. دشنه زخمی جامه ی روح را نمی درد تا دست مهربان دوست وصله اش کند. این شب ها که می گذرد واهمه دارم از اینکه شکسته نشوم! از اینکه این نیز بگذرد و جراحتی برندارم. می ترسم از تکرار... از کور شدن چراغ امید، امید پایان روزهای مکرر، امید رسیدن روزهای نو.
دست در دامن صاحب کرمی باید زد...

- سخن در احتیاج ما و استغنای معشوقست(حافظ)

صحیفه سجادیه - ترجمه علی موسوی گرمارودی

bakegooyam — Sat, 21 Aug 2010 02:07:18 GMT

بارخدایا! پس از تو می خواهم که به حرمت گنجینه پنهان نام هایت و به زیبایی ات که پرده ها آن را پوشانده اند، بر این جان بی تاب من و این یک مشت استخوان ناتوان، رحمت آوری زیرا که گرمای خورشیدت را بر نمی تابد، چگونه بر آتش دوزخ تاب آرد؟ و یارای شنیدن بانگ تندرت را ندارد، چگونه بانگ خشم تو را برتابد؟

صحیفه سجادیه - نیایش پنجاهم

می گویم:

- خورشید می تابید. من پشت کرده بودم. او در سفر مغرب بود و من در سیر سایه ام که لحظه به لحظه بلندتر می شد. راه می رفتم و لذت می بردم... و شب چه بی خبر آمد. ناگهانی. بی سروصدا. انتظارش را نداشتم! سرگرم تماشای سایه ام بودم. او هم غیب شد. بی حضور خورشید، سایه معنایی ندارد. حالا نه راهی دارم و نه همراهی. تقصیر خورشید نبود...من نفهمیدم!
باید منتظر بمانم. تا صبح...

- تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم / از که می نالی و فریاد چرا می داری؟(حافظ)

صدا صدای خداست - مهدی سهیلی

bakegooyam — Wed, 18 Aug 2010 12:49:18 GMT

به من مگو که خدا را ندیده ام هرگز
اگر خداطلبی
خدا در اشک یتیمان رفته از یادست
خدا در آه غریبان خانه بر بادست
اگر خدا خواهی
درون بغض زنان غریب جای خداست
دل شکسته ی هر بینوا سرای خداست
نگاه کن به هزاران ستاره در دل شب
به آسمان بنگر
به آسمان که پر از گوهرست دامانش
به کهکشان که ندانی کجاست پایانش
رونده ایست خدانام در خم این راه
ببین به دیده ی دل
به فرق ثابت و سیاره جای پای خداست
به من مگو خدا را ندیده ام هرگز
دو دیده را بگشا
ببین چراغ طلا را که صبح از پس کوه
طلای نور به دریا و رود می پاشد
بدان پرنده ی رنگین نگر که در دل باغ
به برگ برگ درختان سرود می پاشد
سرود او همه گلنغمه یی برای خداست
در آشیانه ی شب
در آستانه ی صبح
در آن دمی که ز پستان شیر مست فلق
به کام دره و دریا و کوه و بیشه و باغ
دو دست غیبی شیر سپیده می ریزد
به وقت نیمشبان در سکوت رویا رنگ
که جز صدای نسیم و نوای مرغ سحر
ز هیچ حنجره یی نغمه بر نمی خیزد
به گوش باطن من هر صدا صدای خداست
به وقت حمله ی بنیاد سوز طوفانها
که سرو های کهن
به دست باد مهیبی به خاک می افتد
در آن دمی که ز بیم غریو رعد به کوه
هزار صخره به خاک هلاک می افتد
به وقت زلزله ها
مگو کجاست خدا
نهیب زلزله حرفی ز خشم های خداست
در آن زمان که فتد لرزه به جان زمین
و لحظه لحظه غریو شبانه می پیچد
به بیشه های عظیم
صدای عربده ی رعد با تو می گوید
که آسمان و زمین
به زیر سم ستوران بادپای خداست
مخواه لب بگشایم که تاب گفتن نیست
سکوت من مشکن
که در سکوت پر از حیرتم قنای خداست
به ناله های شب آمیز مرغ حق سوگند
به روشنایی زیبای هر فلق سوگند
به سرخ فامی خورشید در شفق سوگند
به گریه سحر بندگان پاک قسم
درون مویرگ و موی من هوای خداست

با دوست - مشفق کاشانی

bakegooyam — Mon, 16 Aug 2010 22:05:18 GMT

خیالی می دود در خاطر من
چو خون تازه هردم در رگ و پوست

اگر روزی پس از عمری رسیدم
در آن وادی که فیض رحمت اوست

نمی دانم چه خواهد خواست از دل
نمی دانم چه باید گفت با دوست!

گفته اند:
الهی...بر عجز و بیچارگی خود گواهم و از لطف و عنایت تو آگاهم. خواست، خواست توست من چه خواهم (خواجه عبدلله انصاری)

شوکران - فاضل نظری

bakegooyam — Sun, 15 Aug 2010 10:55:18 GMT

اکنون که ارغوان به تو نفروخت گل فروش

پیراهنی به رنگ گل ارغوان بپوش

از یاد بردن غم عالم میسر است

اکنون که با شراب نشد، شوکران بنوش

کوشش چه می کنی که از این سنگ بگذری

کوهی است پشت سنگ، از این بیشتر مکوش

چون نی نفس کشیدن ما ناله کردن است

در شور نیز ناله ما می رسد به گوش

آتش بزن به سینه ام آتش گرفته ام

آتش گرفته را مگر آتش کند خموش

گفته اند:
فرقی نمی کند گودال کوچک آبی باشی یا دریای بیکران؛ زلال که باشی آسمان در توست...

غزل پاره - حافظ

bakegooyam — Tue, 10 Aug 2010 06:51:49 GMT

سکندر را نمی بخشند آبی

به زور و زر میسر نیست این کار

به مستوران مگو اسرار هستی

حدیث جان مگو با نقش دیوار

لیلی و مجنون(نامه لیلی به مجنون) - حکیم نظامی

bakegooyam — Tue, 06 Jul 2010 11:06:18 GMT

ابیاتی از نامه لیلی به مجنون و دلجویی از او و توصیه به صبروتوکل

ای یار قدیم عهد، چونی؟
و ای مهدی هفت مهد، چونی؟

ای خازن گنج آشنایی
عشق از تو گرفته روشنایی

ای چشمه خضر در سیاهی
پــروانه شمـــع صبحــگـاهـی

ای رحم نکـــرده بر تن خویش
و آتش زده بر به خرمن خویش

ای دل به وفای من نهاده
در معــرض گفتـگـو فتـاده

من دل به وفای تو سپرده
تو سر ز وفای من نبرده

چونی و چگونه ای؟ چه سازی؟
من با تو، تو با که عشق بازی؟

...

روزی دو در این رحیل خانه
می باید ساخت با زمانه

کاین خانه که آب و رنگت آرد
از تنگی خود به تنگت آرد

بفکن چو خران، درازی گوش
کوتاهی عمر بین و خاموش

کم کن جزع و به صبر بفزای
در ره دگری است خرج کن جای

در دلشدگی قرار میدار
صبری به ستم بکار میدار

من نیز همان عیار دارم
لیکن قدم استوار دارم

عـــاقـل بــه اگــر نظــر ببندد
زآن گریه که دشمنی بخندد

دانـــــا بـــه اگــــر نیـــاورد یــــاد
زان غم که مخالفی شود شاد

ای در حق خود چنان که هستی
خوش باش در این زمان که هستی

در خط مشو ار جهان بگردد
کاین چرخ زمان زمان بگردد

دلتنـــگ مبـــاش اگـــر کسـت نیست
من کس نیم آخر؟ این بست نیست؟

فریـاد ز بی کســی نــه رای است
کآخر کس بی کسان خدای است

می گویم:
- وقتی معیار درستی و نادرستی یک امر، تعداد افرادی باشد که آن کار را تایید یا نفی می کنند، لاجرم باید به شمایلی که دیگران می پسندند ملبس شوی. این است که همه باید برای هم حاجی فیروز باشیم. باید خودمان را سیاه کنیم و برای هم برقصیم. اگر نخواهی خودت را سیاه کنی، سیاهت می کنند. آنوقت است که از نگاه دیگران می شوی یک انسان خودخواه. خودشیفته. مغرور... آن وقت است که در نظر دیگران غیرقابل تحمل می شوی. دیگرانی که نمی دانند در نظر تو، خیلی وقت است که غیرقابل تحمل شده اند!

- ... کمکش کردم از جا بلند شود و حس کردم سراپا می لرزد. ازش خواستم مرا ببخشد. نمی دانستم بخاطر چه گناهی باید مرا می بخشید، ولی سرنوشت من این بود. سرنوشت من عذر تقصیر خواستن از همه بود. من حتی از خودم هم بخاطر آنچه بودم، به خاطر طبیعت گریزناپذیرم تقاضای بخشایش می کردم.

تنهایی پرهیاهو
بهومیل هرابال

بخشی از یک غزل - اخوان ثالث

bakegooyam — Mon, 05 Jul 2010 16:36:18 GMT

روزگار آسوده دارد مردم آلوده را

غرقه در آلودگی دان آدم آسوده را

سال ها رفتم ز راهی،چرخ دون برگشت و من

باز بایستی بپیمایم ره پیموده را

از نخلستان تا خیابان - علیرضا قزوه

bakegooyam — Thu, 01 Jul 2010 13:46:18 GMT

روی گل می نشستم

اگر حرمت گل ها را داشتند

در لاک خود فرو می رفتم

اگر ناخن های لاک زده

صورت انقلاب را نمی خراشیدند،

حتی شاید به پارتی می رفتم

اگر پارتی بازی نمی شد!

ای دوست

از من جان بخواه

اما، فریاد سهم من است.

می گویم:
برای بعضی ها، سیاست حکم همان "گل کوچیک" بعدازظهر های گرم تابستان در کوچه ها را دارد. تو را به هیجان می رساند و عَرَقت را در می آورد و خسته ات می کند، ولی خوب، برای سرگرمی و پرکردن اوقات فراغت لازم است دیگر! و چقدر عذاب آور است وقتی یکی از این جماعت را می بینم که دارد -با آب و تاب و احساسات تو گویی پرده از سرّ معمایی لاینحل برداشته است- آسمان را به زیر می کشد و زمین را فرا می آورد و به هم می دوزد و تحلیلی سیاسی ارائه می دهد.
تازگی به این نتیجه رسیده ام که در این زمین(که این روزها کم و بیش به بازی در آن دعوت می شوم) بهترین جایگاه، نقش کسی است که خارج از زمین برای بازی دیگران وقت می گیرد و هنوز چند دقیقه مانده به پایان بازی فریاد می زند: « اوت آخر! »